Castello di Monsanto & Andrea Giovannini

February 22nd, 2008

Vrijdagmorgen 22 februari 2008, 10h stipt.

Een 7-koppige delegatie van wijnliefhebbers staat te wachten op wat achteraf een onvergetelijke ervaring zou worden. Het was reeds mijn vierde bezoek aan Castello di Monsanto, het Chianti-domein in Toscane waar ik bijna 8 jaar geleden mijn hart verloren heb.

Toen Fabrizio Bianchi in 1961 Monsanto opkocht, werd hij één van de pioneers in de moderne revolutie binnen de Chianti-makers. Zijn strijd voor het afschaffen van het verplichte percentage witte druiven in Chianti-wijnen, evenals het verkrijgen van toelating om roestvrij-stalen vaten te gebruiken voor de gisting, brachten de Chianti-traditie tot een nieuwe hoogte. De geschiedenis van Monsanto begint in 1962. Toen maakte hij zijn eerste jaargang met als belangrijkste drijfveer de eerste cru te maken in het Chianti Classico-gebied. Daartoe werd de wijngaard Il Poggio, een uitstekend gelegen perceel, steen voor steen vrijgemaakt. Dit perceel levert de Il Poggio Riserva op, een uitzonderlijke Chianti die alleen in de grote jaren wordt gebotteld. Het terroir van Castello di Monsanto is een synergie tussen het land, zijn geschiedenis, klimaat en ecosysteem.

Vandaag de dag leidt de dochter Laura Bianchi het domein geruggensteund door oenoloog Andrea Giovannini. Hij is sinds 2001 werkzaam bij Castello di Monsanto en was voorheen de grote man was achter Ornellaia. Andrea is misschien wel de oenoloog die het best van allemaal de Sangiovese-druif begrijpt en dit levert dan ook uitzonderlijke resultaten op.

(v.l.n.r. Jens Van Vlem, Laura Bianchi, Andrea Giovannini en Jeroen Vandensande)

Il Poggio Chianti Classico Riserva, gemaakt van 90% Sangiovese en 10% Canaiolo en Colorino, is het vlaggenship van het domein. De druiven zijn afkomstig van de Il Poggio-wijngaard (5,5 hectare groot op 310 meter hoogte). Het was de eerste Chianti Classico Cru en ook vandaag is deze wijn het meest prestigieuze product van de Azienda. De wijn staat dan ook wereldwijd bekend als één van de beste Chianti die er bestaan. Il Poggio kenmerkt zich door zeer edele aroma’s in de neus en een grote finesse in de mond. Het is een wijn die schitterend kan ouderen tot meer dan 20 jaar, hetgeen vandaag de dag niet meer als evident wordt beschouwd in de wijnwereld. In het begin smaken we jong, rijp fruit. Na een aantal jaar krijgen we meer aroma’s van gedroogd fruit, zoals gedroogde vijg en op zijn hoogtepunt krijgen we de edele aroma’s van tabak en cederhout (het sigarenkistje). Gewoon groots!

Na een uitgebreide rondleiding in de indrukwekkende kelders hadden we het genoegen om tijdens de lunch de nieuwe jaargangen te proeven, alsook enkele oudere jaren. We startten met de Fabrizio Bianchi Chardonnay 2005 en 2006, die beide niet moeten onderdoen voor hun grote broers uit pakweg Chablis of Puligny-Montrachet. Vervolgens kwamen achtereenvolgens de Chianti Monrosso 2006, de Chianti Classico 2006 en de Chianti Cl. Riserva 2005 aan de beurt; elk top in hun soort. Dit was echter het begin. Zowel Nemo 2004, een monocépage Cabernet Sauvignon met een complexiteit die men zelden in Bordeaux terugvindt, als Il Poggio Chianti Cl. Riserva 2004 overtroffen alle verwachtingen. Het oogstjaar 2004 is voor deze cru’s misschien wel het grootste van de laatse 10 jaar. Tenslotte degusteerden we Il Poggio 1999, perfect geouderd en mooi in balans maar nog jaren potentieel, Il Poggio 1982, nog vol rijp fruit en zeer genietbaar, en Fabrizio Bianchi Sangiovese 1975, hun Sangiovese uit de experimentele Scanni-wijngaard. Voor deze laatste heb ik woorden te kort. Deze wijn had alles: complexiteit, elegantie, finesse, edele tannines en een verfijnde afdronk. Zelden zo’n grootse wijn geproefd.

Jeroen Vandensande

Entry Filed under: appellations, estates, events, information