Prosecco made in Germany

May 15th, 2009

In Italië, en zeker in de beschermde herkomstbenaming van Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene – op papier het neusje van de moderne kwaliteits-Prosecco -, staat het schuim nu letterlijk en figuurlijk op de lippen.

De reden: een blijkbaar aan verstandsverbijstering lijdende Duitse rechter.

Graag snel promotie

Al jaren ijvert het bevoegde Consorzio per la Tutela del Vino Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene immers voor een betere erkenning én vooral bescherming van alle nu reeds bestaande Prosecco’s.

Deze D.O.C. is al zo’n vier decennia van kracht, maar gaat voortaan ook gelden voor een veel ruimer gebied, gespreid over acht Italiaanse provincies.

Dus vraagt het Consorzio al een tijdje aan de overheid dat een zone als Conegliano-Valdobbiadene, die zijn kwaliteit al lang bewezen heeft, mag promoveren tot de nog hogere D.O.C.G.-status. Gehoopt wordt zelfs dat het hele gebied door de UNESCO wordt erkend als beschermd erfgoed.

Maar net op het moment dat de Italiaanse wijnwetgever wel oren lijkt te hebben naar dit verzoek, gooit een Duitse rechtbank roet in het eten. Of althans: geeft door zijn vonnis een lelijke knauw aan het imago van alle Prosecco’s.

Duitse Prosecco à volonté

Want hoe ongelooflijk het ook klinkt, volgens de rechters in de Duitse stad Trier kan een in Duitsland (!) gemaakte mousserende wijn van de Italiaanse Prosecco-druif zich voortaan zonder problemen als “Italiaanse wijn” op de markt positioneren.

Inderdaad: leest u de vorige zin nog maar eens goed. Er staat géén tikfout.

Heel de heisa begon toen tijdens een wijninspectie in de Duitse deelstaat Rheinland-Pfalz twee wijnbedrijven werden ontdekt, die de (stille) basiswijn van de Prosecco-druif uit Italië importeerden en vervolgens op Duitse bodem vinifieerden en afwerkten tot moussewijn. Om hem daarna fluitend te verkopen als Italiaanse ‘Vino Frizzante IGT’.

Lezers van deze columns weten dat I.G.T. staat voor indicazione geografica tipica, het door de Italiaanse wetgever gecreëerde voorportaal voor de volwaardige appellatie D.O.C.

De rechtbank in Trier volgde echter de dwaze redenering dat, aangezien het basismateriaal een I.G.T.-status bezat én van Italiaanse origine was, het mousserende eindproduct dus ook probleemloos als ‘Italiaans’ en ‘IGT’ mag verkocht worden. Het argument dat het eindproduct nochtans ingevoerd was én gemanipuleerd werd op Duitse bodem, veegden de rechters in Trier resoluut van tafel. Zij oordeelden zelfs dat hun vonnis perfect past in de bestaande regelgeving binnen de Europese Unie.

Ersatz blijft ersatz

Persoonlijk vind ik dit complete nonsens,want als we dit principe consequent toepassen, waar ligt dan het einde?

Ik kan me bijvoorbeeld voorstellen dat straks een sluwe Belg druivenmost of stille wijn aankoopt in Champagne, hem in Leuven, Luik of Tienen omtovert tot mousserende wijn en hem vervolgens als “Champagne Belge” lanceert. Momenteel zal hij meteen door het INAO en de Champagne-lobby bestookt worden met rechtszaken, maar wat als we dit soort Trier-vonnissen blijven krijgen? Is een A.O.C. dan nog wel 100% veilig?

Ander voorbeeld. Hoe kan je dan op den duur in Frankrijk nog volhouden dat een Saint-Emilion of Margaux absoluut ‘mise en bouteille’ moet zijn in zijn geboorteregio en niet bijvoorbeeld 100 kilometer verderop? Afstand blijkt toch geen kwaliteits - of originefactor als we deze uitspraak naar de letter volgen?

Of hoe kan Europa straks nog met keiharde argumenten aan de onderhandelingstafels zitten met Australiërs, Zuid-Afrikanen of Amerikanen om het copyrigth op Europese herkomstbenamingen zoals Port, Chablis, Sauternes of Sherry strikt te vrijwaren, terwijl het in de Unie ondertussen Duitse ersatz-Prosecco tolereert? (bron: De Tijd)

Entry Filed under: Prosecco, appellations, information, news