Posts filed under 'appellations'
Vandaag bereikte er ons goed nieuws helemaal vanuit Campania. Peppe en Manuela van het huis Terre del Principe deelden ons het volgende mee:
“Cari amici,
vi giriamo le recensioni di Wine Advocate sui nostri vini. La palma quest’anno va a Vigna Piancastelli 2007 con 93 punti, seguito da Ambruco 08 (92), Centomoggia 08 (91), Le Sèrole 09 (90), Castello delle Femmine 08 (90), Fontanavigna 09 89 punti.
Non male!!!!
Un abbraccio e buon lavoro
Manuela e Peppe ”
Nog maar eens een bewijs dat dit huis een uitstekend werk levert en jaar na jaar er in slaagt om het niveau van de wijnen steeds te verhogen!
Kijk snel naar het assortiment van Terre del Principe en lees meer over deze prachtige wijnen!
buon lavoro Peppe & Manuela!!!
July 5th, 2010
Emilia-Romagna doet niet meteen een belletje rinkelen bij de meeste wijnliefhebbers. Bij de hoofdstad Bologna denkt men eerder aan gastronomische lekkernijen. De vruchtbare gronden zijn hier meestal aan andere teelten besteed. Wie echter de wijnen van het huis Ferrucci geproefd heeft, vindt dit beeld zeker niet helemaal terecht. Er kan wel degelijk verrassende wijn gemaakt worden gemaakt!
Om Sangiovese goed te laten rijpen wordt er streng gesnoeid in de 15 hectaren grote wijngaarden. In de kelders gebeurt dan de ultieme selectie: alleen het beste fruit gaat naar de pers. De laatste jaren heeft het domein veel geïnvesteerd in onderzoek en experimenten met kloonselectie en verschillende aanplantwijzen om de kwaliteit van de druiventrossen te verhogen. Dit alles geeft een heel bijzondere Sangiovese di Romagna: wat wilde aroma’s, qua smaak geen te zware wijn, eerder delicaat, sympathiek, verleidelijk en toch met het karakteristieke Sangiovese-bittertje in de afdronk.
Azienda Agricola Ferrucci werd opgericht in 1932 en is echt een domein om in de gaten te houden. Zeker de nieuwe jaargang Auriga is een topproduct op gebied van prijs-kwaliteit. Niet-te-missen tijdens de zomermaanden!
June 15th, 2010
The 2002 Brunello di Montalcino Riserva is simply awesome. A deep yet translucent red, the wine explodes from the glass with a muscular, structured core of fruit that totally saturates the palate. The depth and richness of the fruit is simply breathtaking for its detail, clarity and inner perfume. Today the tannins are rather imposing, so extended cellaring seems wise. Despite the reputation of the vintage, there is not a hint of greenness or unripe tannin here, just a firm, classic Brunello that will thrill those who appreciate traditionally made wines. In 2002 Gianfranco Soldera crafted one of exactly three Italian reds that are profound; the others are Giacomo Conterno-s Barolo Monfortino and Miani-s Merlot. Anticipated maturity: 2017-2032 (96+/100)
Gianfranco Soldera continue to make some of the most compelling wines in Montalcino. A visit to this estate is an absolute must for anyone who seeks to understand the essence of one of the world-s greatest wines. I don’t say that lightly. A recent bottle of Soldera-s 1998 Riserva more than held it own when tasted alongside some of the greatest wines of Bordeaux and Burgundy, in fact it showed far more complexity and sheer character than many of those far more celebrated bottles. (source: erobertparker.com)
April 30th, 2010
Komt er nu echt geen eind aan die stroom imitatieproducten? Meestal vrij ordinaire ersatz die men, vaak met een suggestief label en dito trendy doopnaam, op de markt wil slijten. Terwijl er toch wereldwijd een overaanbod en overschot bestaat van wél eerlijke wijnen?
Nu is er weer een nieuw hoofdstuk(je) geschreven aan dit apen-apen-apen-na-verhaal, met dit keer toch wel een belangrijk Brits warenhuisketen in de beklaagdenbank.
De Britse markt, die sommigen nog altijd als de Zevende Hemel op wijngebied beschouwen, maar die objectief beschouwd wel puur op ‘kwantiteit’ en ‘discount’ gebaseerd is.
Waar is de ‘P’ gebleven?
De feiten? De Italiaanse overheidsinspecteur voor landbouwproducten en fraudebestrijding, heeft zopas een levering van 14.400 flessen mousserende rosé geblokkeerd, bestemd waren voor het keten Marks & Spencer in het Verenigd Koninkrijk. Naam van het product: Rosecco Vino Spumante Brut Rosé, het eigen label van Marks & Spencer.
Het is waarschijnlijk de eerste actie van de Italiaanse autoriteiten sedert de kersverse, strengere wetgeving rond de ‘Prosecco‘ ook binnen Europa werd erkend (lees o.a. Prosecco heeft zijn D.O.C.G. te pakken). Volgens de Italiaanse Minister van Landbouwbeleid “… zet het spelen met de naam en de kleur van de etiketten de wijnconsumenten op het verkeerde been.”
En hij maakt zich, terecht volgens mij, boos op het feit dat men op die manier Britse consumenten iets voorschotelt wat niet echt klopt met de origineregels uit Veneto. Qua uitmonstering gelijkt de naam én het label van deze ‘Rosecco’ immers teveel op die van authentieke ‘Prosecco‘. Bovendien stelt het Consorzio per la Tutela del Vino Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene, de belangenbehartigers van de Prosecco, dat het ook door de Italiaanse wijnwetgeving verboden is om Italiaanse producten of hun naam te imiteren.
En zeg nu eerlijk: Prosecco Rosé of Rosecco Rosé, it’s elementary, my Dear Watson…
Flauwe verdediging
Uiteraard weert Marks & Spencer zich als een duivel in een wijwatervat: “Toen de nieuwe wetgeving voor het eerst werd gepubliceerd, hebben M&S en onze leveranciers meteen in het Verenigd Koninkrijk én Italië legale bijstand gezocht”, dixit Andrew Bird, Category Manager voor Marks & Spencer, die dus deze Rosecco aan £6,99 in de rekken dropt. “En we kregen van overal het advies dat ons nieuw trademark helemaal geen inbreuk vormde, noch op de Europese wetgeving, noch op die van het Consorzio.”
Goed geprobeerd jongens, maar facts blijven facts: dit is na-aperij die zeker 8 op de 10 consumenten iets voorschotelt wat naar de Europese letter van de wet niet meer kan. Het wordt tijd dat dit soort woordkidnapping streng aangepakt wordt.
(bron: wijntijd)
February 25th, 2010
Het gaat vooruit ! Giuseppe Mascarello en diens Barolo Monprivato behoren sinds kort tot ons assortiment. Alweer een grote naam die zich bij de andere grote namen uit Piemonte mag voegen.
Onder het motto : een goede wijn behoeft geen krans, de impressies van Robert Parker.
“2004 Giuseppe Mascarello Barolo Monprivato
Mascarello’s 2004 Barolo Monprivato is an explosive wine with an almost Pinot-like expression of purity in its fruit. This round, sweet Barolo is extremely primary at this stage, with tons of dense fruit that almost cover the wine’s tannins completely. Subtle overtones of roses and tar develop in the glass, rounding out this majestic wine. Monprivato is one of the world’s very finest values in collectible, age-worthy wine, and the 2004 is another classic in the making. I was blown away by this wine’s sheer balance and harmony, both of which are remarkable considering the wine’s age. Anticipated maturity: 2014-2034.
Mauro Mascarello is one of the most fascinating personalities in Piedmont. He is also arguably the longest-tenured active winemaker in the Langhe, having been directly responsible for all aspects of production at his family’s estate since 1970, which makes him an invaluable resource on the traditions of the region. Today’s younger generation of high-end producers speak with great reverence about Mascarello and even more so about his father Gepin who was a legend in these parts. Mascarello was an internationally-renowned producer decades before today’s big names were even making wines under their own labels. Twenty years ago, Mascarello’s signature Barolo Monprivato was one of the most expensive Barolos on the market. Then the new-age style became dominant during the 1990s and the estate languished in perception, but not quality. In recent times Mascarello has enjoyed a resurgence in popularity which is long overdue. Prices have gone up, but the Barolo Monprivato in particular remains a steal relative to other world-class wines. Monprivato is one of the handful of Italian wines than can hold its own with the best being made anywhere in the world.”(bron: robert parker)
Indien u na het lezen van bovenstaande tekst nog steeds geen zin heeft om deze wijn te ontdekken, dan weten we het ook even niet meer !
November 30th, 2009
Reeds jaren kent men in Italie’s twee absolute topappellaties, Montalcino met zijn Brunello gemaakt van Sangiovese en Piemonte met zijn Barolo gemaakt van de Nebbiolo druif, een broederstrijd tussen twee fundamentele stromingen in de wijnmakerij, namelijk het modernisme en het traditionalisme. De grote verschillen liggen hem in de vinificatietechnieken en meer bepaald in het gebruik van barrique of grote eiken foeders. Toen jonge wijnmakers als Angelo Gaja en Elio Altare de barrique introduceerden ontplofte er een splinterbom in het anders zo vredige Piemonte. Plots maakte men Barolowijnen die geen jaren moesten ouderen om op dronk te komen, wijnen met overextractie, getemde tannines en zuren, wijnen op smaak gemaakt van de Amerikaanse consument. Nieuwe hulpmiddelen als concentratiemachines deden hun intrede. Piemonte zou nooit meer hetzelfde zijn.
Voor een nieuwe update ging ik op bezoek bij twee absolute superstars, Roberto Conterno en Roberto Voerzio. De eerste het icoon van traditionalisme, de tweede een
revolutionair modernist. Naast hun voornaam hebben ze nog heel wat andere kenmerken gemeen. Beiden zijn ze geobsedeerd in het maken van de “ultieme” wijn. Beiden zijn ervan overtuigd dat een topwijn wordt gemaakt in de wijngaard en niet in de kelder. Beiden rijgen jaar na jaar de hoogst mogelijke onderscheidingen en scores aan mekaar. Beiden hebben een veel grotere vraag naar flessen dan aanbod. Beiden maken fantastische wijnen…
Roberto Conterno
Roberto Conterno is de jongste telg van het in Monforte d’Alba gelegen Azienda Giacomo Conterno. Hij zet nauwgezet de familiale traditie verder die van vader op zoon wordt doorgetrokken. De wijngaarden worden het ganse jaar door nauwgezet opgevolgd en bewerkt zodat de druiven in optimale omstandigheden kunnen rijpen en worden geoogst. Het domein beschikt over 14 hect. in de Cascina Francia wijngaard (9 hect. nebbiolo en 5 hect barbera) én 3 hect nebbiolo in de Serralunga Cerretta wijngaard. Cascina Francia werd in 1974 aangekocht. Begin jaren 70 kwam er namelijk een duidelijke tendens dat druiventelers liever zélf hun wijnen wilden maken, eerder dan hun fruit te verkopen, wat uiteindelijk voor de Conterno’s een uitstekende zet bleek te zijn. De wijngaard ligt West/Zuid-West gepositioneerd wat als ideaal kan beschouwd worden. Een optimale ventilatie zorgt er bovendien voor dat er slechts een minimale ziektebestrijding nodig is. Na de groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effektieve oogst, resten er een vijftal druiventrossen per plant wat resulteert in 1 fles wijn per plant. De 4000 planten per hectare zorgen gemiddeld voor een 30 hectoliter wijn.
Eens geoogst neemt het proces van fermentatie en maceratie voor de nebbiolo een 3 à 4 tal weken in beslag, voor de barbera tussen de twee en de drie weken. Fermentatie gebeurt enkel met autochtone gisten.Voor de Monfortino barolo is er geen temperatuurscontrole en kan de temperatuur tijdens de fermentatie oplopen tot 35 à 36 graden. Tijdens het fermentatieproces wordt een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de druiven te desinfecteren, na de malolactische volgt een tweede behandeling net zoals voor het bottelen. De wijnen worden niet gefilterd.
Na de fermentatie gaan de wijnen in grote eiken foeders van 55,5 en 106 hectoliter. De barbera blijft er 2 jaar ouderen. De “tweede” barolo wijn Cascina Francia 4 jaar en de Monfortino…7 jaar. Deze mytische Monfortino is geen cru op zich maar wordt gemaakt door een strenge selectie van fruit uit de beste percelen van de Cascina Francia wijngaard.
Bij het snoeien, het overhevelen van de wijn én het bottelen wordt er rekening gehouden met de stand van de maan, eerder gewoon uit traditie aangezien er geen écht wetenschappelijk bewijs is van impact op de kwaliteit van de wijn.
In 2003 nam Roberto de moedige beslissing geen Monfortino te maken omdat de wijn, als gevolg van een zeer warme zomer, niet voldeed aan de zeer hoge zelfopgelegde normen. De druiven gingen in de Cascina Francia, een buitenkans dus voor de vele liefhebbers om aan een relatief mooie prijs een topwijn op de kop te tikken, een serieuze financiele aderlating voor het domein wat enkel nog meer respect afdwingt. Ik herinnerde er Roberto aan dat we een paar jaar eerder nochtans een duidelijk verschil in kwaliteit proefden tussen de foeders Monfortino en Cascina Francia. Hij glimlachte en vertelde me dat er ook een kwaliteitsverschil was tussen de Monfortino 2001 en de 2003 wat hem uiteindelijk deed beslissen…alvast een tip voor de liefhebbers van Cascina Francia, ook in 2007 zal er geen Monfortino worden gemaakt.
Ook toen het gesprek ging over het veelvuldig gebruik van concentratiemachines moest hij glimlachen. Hij vertelde me dat verkopers hem tot driemaal toe kwamen bezoeken en hem na het derde bezoek zelfs een toestel gratis wilden ter beschikking stellen. Evenwicht, traditie en respect voor de wijngaard zijn en blijven voor Roberto primordiaal. Barriques, concentratoren en andere hulpmiddelen kunnen enkel dat precaire evenwicht verstoren. “Als je topfruit hebt kun je perfect in een plastieken vat een fantastische wijn maken” dixit Roberto Conterno…
We besloten ons bezoek met het proeven van een aantal wijnen.
De barbera 2007 is zeer intens van kleur, heeft een typische barbera neus die ondanks het hoge alcoholgehalte van 15° geen impressie van alcohol nalaat maar enkel van mooi rijp rood fruit. De hoge aciditeit (bijna 7) zorgt voor evenwicht, een exceptionele wijn in een opnieuw erg warm jaar.
De Cascina Francia 2005, pas twee weken terug gebotteld en daardoor wat gesloten, gaf een eerste impressie van alcohol in de neus. Na het walsen verdween de alcohol meteen en kregen we aardbeien, ongelooflijke finesse en zeer mooie en verweven tannines.
De Cascina Francia 2004 was mineraler, zeer complex, wat meer in de stijl van 2001 en 2006, de laatste klassieke jaren
De Cascina Francia 2006 is zeer evenwichtig, meer open dan de 2005, maar dat had allicht te maken met het feit dat deze laatste pas gebotteld was. Zeer mineraal, bakken fruit maar ook leder en reeds tertiaire aroma’s. Mooi bewaarpotentieel.
En wat dan te denken van de Monfortino…2002…? Liefhebbers van Piemontese wijnen herinneren zich maar al te goed het annus horribilis 2002. Het jaar waarin alles verkeerd liep. De wijngaarden werden geteisterd door overvloedige regens wat de kwaliteit en gezondheid van de druiven sterk impacteerde. Als klap op de vuurpijl zorgden een aantal hagelstormen nét voor de oogst dat de meeste Barolomakers dat jaar geen wijn produceerden en in het beste geval het restant van hun druiven doorverkochten. Niet zo voor Roberto. Een gigantisch werk in de wijngaard en een uiterst strenge selectie van het geoogste fruit zorgde voor zeer mooie kwaliteit, zo goed zelfs dat Roberto uiteindelijk besliste geen Cascina Francia te maken maar een Monfortino en daardoor geschiedenis schreef want nog nooit eerder gebeurd. De kleur is nog iets lichter dan in andere jaren en evolueert naar kastanje, een ongelooflijk fijne en elegante neus, een degelijke aciditeit, tannines die omnipresent maar zeker niet uitdrogend en bovendien zeer mooi verweven. De Piemontese wijn anno 2002 is bij deze gekend…
Roberto Voerzio
Dat voor Roberto Voerzio het werk in de wijngaard boven al het andere primeert wisten we reeds lang. Ik was dan ook helemaal niet verrast dat hij me meteen meetroonde naar de wijngaard die aansluit bij zijn woning in La Morra. Met 8000 planten per hectare ligt de densiteit bijna dubbel zo hoog dan bij de meeste andere producenten uit de streek. Hij laat de planten niet te hoog uitgroeien om hun schaduw op de aansluitende rij te beperken. Er wordt in de winter zeer laag gesnoeid, volgens de Guyot methode, wat ervoor zorgt dat de druiventrossen maximaal 30 cm boven de grond hangen. De warme grond zorgt voor nog betere rijping. Roberto heeft ontdekt dat hoe hoger de trossen hangen hoe meer water de druiven bevatten en hoe minder concentratie. De strenge snoei zorgt bovendien voor een erg beperkt aantal trossen per plant en dat is de essentie van Voerzio’s filosofie, uiterst lage rendementen. Elk jaar zijn er twee groene oogsten. Een eerste, begin juli, zorgt ervoor dat er maximaal vijf trossen per plant overblijven. Bij de tweede groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effectieve oogst, worden de drie grootste overblijvende trossen doormidden geknipt om uit de resterende druiven een optimale concentratie te halen. Voor de 6 barolo’s, de merlot en de barbera Pozzo houdt men een 500 gram fruit per plant over wat neerkomt op 1 fles wijn voor twee planten. Voor de gewone barbera komt men aan 800 gram, voor de dolcetto aan 1500 gram.
Het gebladerte wordt haast nooit weggesnoeid. Het blad zorgt namelijk enerzijds via de fotosynthese voor energie en suikers in de druiven, anderzijds voor de nodige schaduw. Geen overbodige luxe voor de wijngaarden die zuid/zuid-oost zijn gepositioneerd. De secundaire uitlopers worden soms geknakt of geknipt om de druiven beter te ventileren na ochtenddauw of regen.
Chemische bestrijdingsmiddelen worden minimaal gebruikt. Buiten twee door de wetgeving verplichte behandelingen geen pesticides, onkruidverdelgers of chemische bemesting. De kleine druiventrossen lopen trouwens veel minder kans op ziektes. Het dubbel aantal planten zorgt uiteindelijk voor dubbel zoveel werk, de twee groene oogsten voor perfect geconcentreerd fruit. Voerzio is het levende bewijs dat obsessief werk in de wijngaarden loont.
Toen we naar zijn wijnkelder wandelden benadrukte Roberto dat enkel de klimatologische omstandigheden van jaar tot jaar verschillen en dus zorgen voor andere wijnen. Terroir en planten veranderen niet, noch het geleverde werk. De wijn wordt in de wijngaard gemaakt, niet in de kelder en als de wijn uiteindelijk niet aan de hoge eisen voldoet wordt hij gewoonweg niet op de markt gebracht.
De lange fermentatie, tot 25 dagen voor de barolo’s, gebeurt in stalen tanks met temperatuurcontrole.De temperatuur kan tot maximaal 32° oplopen vooraleer er wordt geintervenieerd. Er worden geen enzymes, tannines of externe gisten toegevoegd om het fermentatieproces zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen. Toevoeging van uiterst kleine hoeveelheden sulfiet zorgt tijdens de fermentatie voor de eliminatie van bacterien. Twee “remontages” per dag geven de wijn zuurstof en nog meer concentratie door het contact met de most. Na de malolactische fermentatie in januari gaat de wijn op barriques van Franse eik, gemaakt door Vicard, en dat in een verhouding van 1/3 nieuw en 2/3 reeds gebruikte vaten. Vanaf 2008 gebruikt Roberto ook grote eiken fusten van 55,5 hectoliter voor het ouderen van de helft van de wijn, de andere helft gaat naar reeds gebruikte barriques. Om de 6 maand gaat de barolo terug naar de stalen tanks om hem te zuiveren van onder andere sulfietgeuren en na twee jaar gaat hij op fles voor een verdere oudering van nog eens twee jaar.Bij het bottelen wordt nog een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de wijnen te stabiliseren maar het totale sulfietgehalte zit zelfs onder de zeer strenge norm van de Triple A producenten. Steeds en dus ook bij het overhevelen van wijn en bij het bottelen wordt rekening gehouden met de stand van de maan. Geen enkel detail wordt aan het toeval overgelaten. Blijkt dus dat tot mijn grote verwondering zowel in de wijngaard als in de kelder uiteindelijk zeer traditioneel wordt gewerkt. Wat uiteindelijk nog overblijft aan “modernisme” zijn de barriques. Hoe resulteert al dit geleverde werk in de wijnen ?
We proefden een aantal wijnen in verre van ideale omstandigheden. De barolo’s 2006 wachtten in stalen tanks op hun botteling, de jaargang 2007 was net overgeheveld naar stalen tanks voor een “zuurstofkuur”.
De temperatuur van de wijnen lag rond de 25 graden.
De barolo Rocche dell’Annunziata Torriglione 2006 was vrouwelijk zacht en sappig. De impressies van alcohol waren vooral te wijten aan de minder gunstige omstandigheden. Heel wat Zoet fruit en de nog ietwat agressieve maar rijpe tannines die de wijn een zeer groot bewaarpotentieel geven.
Dezelfde wijn maar jaargang 2007 geeft zeer mooie aroma’s vrij. De warme dagen en koele nachten van midden september tot de oogst zorgen voor mooie complexiteit. In vergelijking met de 2006 is hij een stuk mineraler, de tannines momenteel een pak fijner.
De Brunate 2006 is een krachtpatser met stevige tannines. Het hout is nog niet volledig verweven en duwt het fruit wat op de achtergrond. Nadien komen tabac en leder toetsen naar voren.
Voerzio maakt zes verschillende barolo’s van zijn zes wijngaarden wat hem het leven zeker niet vergemakkelijkt. Elke wijn heeft echter zijn eigenheid en zijn liefhebbers. Het zou dan ook zonde zijn ze te mixen.
We eindigden de degustatie in schoonheid met de barolo La Serra 1992. Deze nog “piepjonge” wijn was het levende bewijs dat Voerzio’s wijnen heel mooi ouderen. mooi evenwicht tussen nog frisse zuren en zoet fruit, zeer zachte en perfect verweven tannines, een mooie topwijn.
Roberto besloot met te zeggen dat er zowel tussen de traditionalisten als de modernisten goede én slechte wijnmakers zitten. Dat het uiteindelijk de wijnmaker is die het verschil maakt en dat topwijnen…in de wijngaard worden gemaakt…maar dat wisten we al. MIsschien maakte ik met Voerzio als “modernist” de verkeerde keuze…
(bron : Patrick Berthot )
September 3rd, 2009
In Italië, en zeker in de beschermde herkomstbenaming van Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene – op papier het neusje van de moderne kwaliteits-Prosecco -, staat het schuim nu letterlijk en figuurlijk op de lippen.
De reden: een blijkbaar aan verstandsverbijstering lijdende Duitse rechter.
Graag snel promotie
Al jaren ijvert het bevoegde Consorzio per la Tutela del Vino Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene immers voor een betere erkenning én vooral bescherming van alle nu reeds bestaande Prosecco’s.
Deze D.O.C. is al zo’n vier decennia van kracht, maar gaat voortaan ook gelden voor een veel ruimer gebied, gespreid over acht Italiaanse provincies.
Dus vraagt het Consorzio al een tijdje aan de overheid dat een zone als Conegliano-Valdobbiadene, die zijn kwaliteit al lang bewezen heeft, mag promoveren tot de nog hogere D.O.C.G.-status. Gehoopt wordt zelfs dat het hele gebied door de UNESCO wordt erkend als beschermd erfgoed.
Maar net op het moment dat de Italiaanse wijnwetgever wel oren lijkt te hebben naar dit verzoek, gooit een Duitse rechtbank roet in het eten. Of althans: geeft door zijn vonnis een lelijke knauw aan het imago van alle Prosecco’s.
Duitse Prosecco à volonté
Want hoe ongelooflijk het ook klinkt, volgens de rechters in de Duitse stad Trier kan een in Duitsland (!) gemaakte mousserende wijn van de Italiaanse Prosecco-druif zich voortaan zonder problemen als “Italiaanse wijn” op de markt positioneren.
Inderdaad: leest u de vorige zin nog maar eens goed. Er staat géén tikfout.
Heel de heisa begon toen tijdens een wijninspectie in de Duitse deelstaat Rheinland-Pfalz twee wijnbedrijven werden ontdekt, die de (stille) basiswijn van de Prosecco-druif uit Italië importeerden en vervolgens op Duitse bodem vinifieerden en afwerkten tot moussewijn. Om hem daarna fluitend te verkopen als Italiaanse ‘Vino Frizzante IGT’.
Lezers van deze columns weten dat I.G.T. staat voor indicazione geografica tipica, het door de Italiaanse wetgever gecreëerde voorportaal voor de volwaardige appellatie D.O.C.
De rechtbank in Trier volgde echter de dwaze redenering dat, aangezien het basismateriaal een I.G.T.-status bezat én van Italiaanse origine was, het mousserende eindproduct dus ook probleemloos als ‘Italiaans’ en ‘IGT’ mag verkocht worden. Het argument dat het eindproduct nochtans ingevoerd was én gemanipuleerd werd op Duitse bodem, veegden de rechters in Trier resoluut van tafel. Zij oordeelden zelfs dat hun vonnis perfect past in de bestaande regelgeving binnen de Europese Unie.
Ersatz blijft ersatz
Persoonlijk vind ik dit complete nonsens,want als we dit principe consequent toepassen, waar ligt dan het einde?
Ik kan me bijvoorbeeld voorstellen dat straks een sluwe Belg druivenmost of stille wijn aankoopt in Champagne, hem in Leuven, Luik of Tienen omtovert tot mousserende wijn en hem vervolgens als “Champagne Belge” lanceert. Momenteel zal hij meteen door het INAO en de Champagne-lobby bestookt worden met rechtszaken, maar wat als we dit soort Trier-vonnissen blijven krijgen? Is een A.O.C. dan nog wel 100% veilig?
Ander voorbeeld. Hoe kan je dan op den duur in Frankrijk nog volhouden dat een Saint-Emilion of Margaux absoluut ‘mise en bouteille’ moet zijn in zijn geboorteregio en niet bijvoorbeeld 100 kilometer verderop? Afstand blijkt toch geen kwaliteits - of originefactor als we deze uitspraak naar de letter volgen?
Of hoe kan Europa straks nog met keiharde argumenten aan de onderhandelingstafels zitten met Australiërs, Zuid-Afrikanen of Amerikanen om het copyrigth op Europese herkomstbenamingen zoals Port, Chablis, Sauternes of Sherry strikt te vrijwaren, terwijl het in de Unie ondertussen Duitse ersatz-Prosecco tolereert? (bron: De Tijd)
May 15th, 2009
De Etna brengt een Sicilië met twee gezichten teweeg: een westelijk en een oostelijk. In het oosten is de invloed van de grootste nog actieve vulkaan van Europa bepalend voor bodem en klimaat. De vulkanische aarde levert een eigen en uniek terroir op. In deze bijzondere omgeving is Vito Catania, bezieler van het domein Gulfi, actief.
“De zoektocht van de mens naar harmonie en evenwicht in de wijngaard vereist een doorgedreven kennis van de omgeving waarin men werkzaam is”. Zo omschrijft eigenaar Vito zijn credo van de wijnbouw. Gulfi’s doel is het maken van een wijn die de ware expressie is van het land van oorsprong. Er wordt geen poging gedaan om een zogenaamde “producenten wijn” met speciale stempel of “oenologen wijn” te maken.
Het zoeken naar de harmonie met de omgeving gebeurt volgens strikte principes van organische landbouw. Daarvoor wordt de lat hoog gelegd:
- de zeldzaam geworden alberello groeiwijze (boompje) van de wingerds, praktisch onmogelijk om mechanisch te onderhouden en dus kostelijk, maar de beste teeltwijze voor dit gebied;
- geen toegevoegde energie: de wijngaarden worden niet geïrrigeerd, er geen meststoffen gebruikt tenzij de organische van teruggesnoeide stokken die composteren
- geen chemische bestrijdingsmiddelen
- zeer dichte plantdichtheid voor lage opbrengsten voor het bekomen van het beste fruit.
Vito Catania: “Het is nodig ernstig na te denken over het feit dat de keuzes van vandaag invloed zullen hebben op de toekomst. Wie een wijngaard plant zal definitieve beslissingen moeten nemen omdat hij de stokken en wijngaarden zal doorgeven aan de volgende generatie. Dit betekent dat de keuzes niet kunnen worden gemaakt op basis van commerciële principes of de oppervlakkige beweegredenen van een toevallig passerende expert. De interventies in de kelder zijn gebaseerd op respect voor wat de natuur heeft geproduceerd.”
De druif die Sicilië op de wereldwijnkaart heeft gezet is heer men meester bij Gulfi: Nero d’Avola. Maar ook de minder gekende Nerello Mascalese krijgt er een monumentale gestalte . Gulfi maakt een reeks “single vineyard” wijnen met elk hun specifieke terroir expressie. Dit domein heeft de top bereikt met authentieke wijnen. Dat getuigen alle wijnliefhebbers die deze wijnen proeven, dat blijkt ook uit de vele loftuitingen in de gespecialiseerde internationale pers.
May 5th, 2009
|
ITALY’S TOP WINE PRODUCERS HAVE GREAT EXPECTATIONS FOR THE 2008 GRAPE HARVEST. EXPERTS AND ENOLOGISTS ALL AGREE THERE WILL BE A RETURN TO AN “OLD STYLE” HARVEST TIME (STARTING IN MID SEPTEMBER) AND ELEGANT AND BALANCED WINES
|
|
There seems to be a general optimism for Italy’s 2008 grape harvest. And according to the many top names in Italian winemaking who were interviewed by www.winenews.it, this year could even be similar to that of 2004: both for the harvest time, decidedly “old style” (with the majority of grapes being picked during the second half of September and the beginning of October), and for the characteristics of the wines, potentially very elegant and aromatic. The harvest yields, however, will not be similar at all to 2004 but only slightly higher than last year’s very scarce harvest total.
Apart from the disputes over quantity (it is one thing to compare it to the very scarce harvest of 2007, and it is another to compare it to the average over the past five years), the 2008 harvest represents a particularly important event for the Italian wine world after the various dark moments that have recently clouded Italy’s wine production system, as well as within the context of a market situation that does not show encouraging signs.
Now archived, the 2007 harvest was marked by an extremely early start and a very scarce quantity (even if, as we will see, it does not seem that the 2008 harvest will be very abundant either due to a difficult fruit set in the spring and frequent hail storms even in August), the 2008 harvest could be similar to that of 2004, starting with the aromatic potential for the grapes as well as a concentration that is not extreme.
The 2008 harvest, however, has required a lot of effort by winemakers all over Italy. The difficult weather conditions, especially in spring, have been trying for producers especially in regards to timing adequate treatments and this could further amplify the difference between wines produced by professionals and those produced by more improvisational winemakers.
|
(winenews.it)
January 16th, 2009
From legendary winemaker Vittorio Fiore, a wine that represents the highest expression of Sangiovese: supple, rich, dense and long lived… a benchmark Supertuscan!
Dit is één van de vele omschrijvingen die men kan vinden op het internet over onze nieuwe aanwinst Il Carbonaione. Dat Poggio Scalette een topdomein is staat vast, maar wie zijn de mensen erachter en waar is het juist gelegen en wat zijn de karakteristieken van deze wijnen? Tijd voor wat meer duiding rond het domein Poggio Scalette.
Waar gelegen?
Het domein is gelegen in het hartje van Greve in Chianti. De heuvels rond de Greve-vallei vormen ontegensprekelijk één van de beste locaties in Italië voor het verbouwen van wijn en olijven. De combinatie van terroir en ligging ten opzicht van de zon dragen bij tot de schitterende kwaliteit van deze wijnen. Greve in Chianti is genoemd naar een rivier dat door dit dorp stroomt en ontspringt in een klein dorpje in de heuvels. Het is bovendien een van de belangrijkste historische centra van de Chianti Classico-regio.
Het wijndomein
Poggio Scalette zelf dankt zijn naam aan het landschap dat vooral bestaat uit stenen muren die de terrasbouw waarop de wijngaarden zijn aangeplant ondersteunen. Van op een afstand lijkt het dan ook alsof het mogelijk is om de heuvels rond Greve te gaan beklimmen via een trap.
Het domein werd na de dood van de vorige eigenaars een beetje aan zijn lot overgelaten tot wanneer Vittorio Fiore, een van de bekendste wijnmakers uit Italië, samen met zijn vrouw Adriana de wijngaard ontdekte in 1991. In 1996 slaagde Vittorio er in om 42 aren bij aan te planten waardoor hij het domein een beetje kon uitbreiden tot een totaal van ongeveer 18 hectaren. Niet veel dus maar genoeg om schitterende wijnen te gaan produceren! Daarenboven werd er al gauw ontdekt dat de eerste aangeplante wijngaarden van het domein, Il Carbonaione, dateerden uit de periode na WO I (periode 1914-1918) hetgeen zoveel wil zeggen dat vele van deze wijnstokken al meer dan 70 jaar oud zijn. Het is dan ook geen raadsel waar Il Carbonaione de dag van vandaag zijn intensiteit en complexiteit vandaan haalt. De aangeplante druiven zijn een kloon van de bekende Sangiovese di Lamole-variëteit.
Vandaag de dag wordt het domein geleid door Vittorio en zijn zoon Jurij, die op zijn beurt ook begeesterd is door het wijnmaken, en samen slagen ze er in hun kleine, maar gezellige Azienda een productie van ongeveer 30 000 à 35 000 flessen van Il Carbonaione te produceren.
Naast dit belangrijkste product van het huis maken ze ook nog een beperkte oplage Chardonnay, hetgeen volledig wordt opgekocht door Enoteca Pinchiorri . Ook de productie van de Piantonaia, een monocépage Merlot, wordt door deze befaamde 3 sterren Enoteca in Firenze nagenoeg volledig opgekocht. Het moet gezegd zijn dat van die laatste er toch een paar flessen beschikbaar zullen zijn.
Karakteristieken van de wijn
Il Carbonaione is gemaakt van 100% Sangiovese di Lamole van wijnstokken die om en bij de 70 jaar oud en gelegen op een hoogte van ongeveer 400 -420 meter boven de zeespiegel. De wijn ondergaat een maceratie van ongeveer 12 dagen waarna het op vaten (Allier, Vosges, Nevers en Amerikaanse eik) gaat gedurende 18 maanden en tenslotte nog 6 maanden rijpt op fles alvorens gelanceerd te worden op de markt.
Robert Parker
Vintage 2004
eRobertParker - Issue #177 (June 2008) - 94 points - Father and son team Jurij and Vittorio Fiore make wines of much distinction at their small winery. The property is located in the hills of Greve…. Their top wine is Il Carbonaione, a 100% Sangiovese (from the Lamole clone) aged predominantly in small French oak barrels which has a track record of aging very well, even in smaller vintages.
“It bursts from the glass with layers of deeply spiced, mentholated fruit. Sweet and expansive on the palate, this powerful, dense wine offers superb balance. Today the tannins are somewhat imposing, so further bottle age seems prudent. Anticipated maturity: 2014-2024.”
Bekijk hier de flessen Il Carbonaione op Enoteca Stappato.
November 28th, 2008
Previous Posts
