Posts filed under 'estates'
Het wijnhuis San Giusto a Rentennano - een naam met Etruskische oorsprong - kijkt uit over de bovenloop van de Arbia-rivier in het meest zuidelijke punt van de Chianti Classico-wijnregio.
Het landgoed diende eerst als middeleeuws klooster voor Cisterciënzer-nonnen en werd in 1204 versterkt door de Florentijnen na een verdrag dat dit gebied vastlegde als grens met Siena. Heden zijn slechts enkele delen van deze versterking nog zichtbaar waarvan de massieve muur en de ondergrondse gewelven het meest tot de verbeelding spreken. Deze laatste worden vandaag de dag nog steeds gebruikt als kelders voor de veroudering van de wijnen.
Continue Reading August 5th, 2010
Vandaag bereikte er ons goed nieuws helemaal vanuit Campania. Peppe en Manuela van het huis Terre del Principe deelden ons het volgende mee:
“Cari amici,
vi giriamo le recensioni di Wine Advocate sui nostri vini. La palma quest’anno va a Vigna Piancastelli 2007 con 93 punti, seguito da Ambruco 08 (92), Centomoggia 08 (91), Le Sèrole 09 (90), Castello delle Femmine 08 (90), Fontanavigna 09 89 punti.
Non male!!!!
Un abbraccio e buon lavoro
Manuela e Peppe ”
Nog maar eens een bewijs dat dit huis een uitstekend werk levert en jaar na jaar er in slaagt om het niveau van de wijnen steeds te verhogen!
Kijk snel naar het assortiment van Terre del Principe en lees meer over deze prachtige wijnen!
buon lavoro Peppe & Manuela!!!
July 5th, 2010
Emilia-Romagna doet niet meteen een belletje rinkelen bij de meeste wijnliefhebbers. Bij de hoofdstad Bologna denkt men eerder aan gastronomische lekkernijen. De vruchtbare gronden zijn hier meestal aan andere teelten besteed. Wie echter de wijnen van het huis Ferrucci geproefd heeft, vindt dit beeld zeker niet helemaal terecht. Er kan wel degelijk verrassende wijn gemaakt worden gemaakt!
Om Sangiovese goed te laten rijpen wordt er streng gesnoeid in de 15 hectaren grote wijngaarden. In de kelders gebeurt dan de ultieme selectie: alleen het beste fruit gaat naar de pers. De laatste jaren heeft het domein veel geïnvesteerd in onderzoek en experimenten met kloonselectie en verschillende aanplantwijzen om de kwaliteit van de druiventrossen te verhogen. Dit alles geeft een heel bijzondere Sangiovese di Romagna: wat wilde aroma’s, qua smaak geen te zware wijn, eerder delicaat, sympathiek, verleidelijk en toch met het karakteristieke Sangiovese-bittertje in de afdronk.
Azienda Agricola Ferrucci werd opgericht in 1932 en is echt een domein om in de gaten te houden. Zeker de nieuwe jaargang Auriga is een topproduct op gebied van prijs-kwaliteit. Niet-te-missen tijdens de zomermaanden!
June 15th, 2010
Rocca di Montegrossi is one of the leading producers in Chianti Classico. The estate’s Rosato, made from Sangiovese, is one of the finest rosés readers are likely to encounter. The 2009 Rosato is gorgeous for its rich fabric of fruit and superb sense of harmony, qualities that accompany the wine through to the soft, enveloping finish. So many rosés today seem to be about subtraction, but Rocca di Montegrossi’s Rosato is a wine that can stand on its own, without inviting comparisons to other wines in the estate’s line-up. It is also a wine that I imagine will be delicious pretty much year-round. Anticipated maturity: 2010-2012.
(90/100 - Source: erobertparker.com - Antonio Galloni)
June 8th, 2010
Prima Terra werd opgericht in 2003 naar het idee en de passie van drie mensen verenigd door een liefde voor Cinque Terre, wijnbouw en wijn in zijn breedste vorm.
Walter De Batté, één van de weinige “jonge” idealisten en wijnproducenten in Liguria, is al een tijdje wereldwijd bekend voor de kwaliteit van zijn wijnen. In 2005 werd zijn Cinque Terre als beste witte wijn bekroond in Guida de L’Espresso. Riccardo Canesi op zijn beurt is geograaf van opleiding en heeft zich verdiept in het onderzoek naar bodemstructuren en terroirs. Pierfrancesco Donati tenslotte heeft maritieme roots maar voelt zich reeds ruime tijd aangetrokken tot de “heroïsche” wijnbouw van de Cinque Terre.
De sterke versnippering van het gebied, in combinatie met de moeilijke geologische complicaties stimuleert zeker niet de ontwikkeling van een concurrerende wijnbouw in Cinque Terre. Het is geen toeval dat in de vorige eeuw 90% van het beplante areaal verdween en deze daling wordt voortgezet.
Prima Terra probeert vandaag de dag uit respect voor dit unieke landschap wijnen te produceren met grote aandacht voor de kwaliteit van het gebied en het product. 4 hectaren wijngaarden resulteren in een handvol interessante, natuurlijke wijnen met een totaalproductie van 15.000 flessen. De parel van het domein is de Cinque Terre DOC 2008, één van Italië’s grootste witte wijnen.
February 16th, 2010
Stefano Antonucci is de man achter het dynamische wijnbedrijf Santa Barbara in de Marche. Gelegen in het dorpje Barbara, ten westen van Ancona, liggen de wijngaarden als in een natuurlijk amfitheater, op 25 km van de Adriatische kust. Het weldadige klimaat, het bijzondere terroir en zijn droom om de autochtone druivenrassen Verdicchio en Montepulciano tot grote hoogten te brengen, brachten bankier Stefano Antonucci ertoe zich volledig op de wijnbouw toe te leggen. Daarin is hij perfect geslaagd: zijn wijnen krijgen internationale lof en zijn Verdicchio wordt gerekend tot de 100 beste wijnen van Italië.
Naast de inheemse rassen vindt Antonucci naar eigen zeggen ook veel plezier in het blenden van internationale druiven zoals Cabernet Sauvignon, Merlot en Syrah. Hij beschouwt wijn maken als een nooit eindigend leerproces. Deze instelling maakt dat zijn wijnen steeds aan de top staan.
Santa Barbara produceert verschillende “lijnen”. De klassieke lijn omvat een basis Verdicchio en Rosso Piceno. De wijnen die de naam van Stefano Antonucci dragen zijn de toplijn: een Verdicchio en een IGT wijn van Cabernet Sauvignon, Merlot en Montepulciano. In een speciale lijn wordt de Verdicchio Le Vaglie uitgebracht, genoemd naar het gelijknamige gehucht waar deze bijzondere wijngaard is gelegen.
December 10th, 2009
Het gaat vooruit ! Giuseppe Mascarello en diens Barolo Monprivato behoren sinds kort tot ons assortiment. Alweer een grote naam die zich bij de andere grote namen uit Piemonte mag voegen.
Onder het motto : een goede wijn behoeft geen krans, de impressies van Robert Parker.
“2004 Giuseppe Mascarello Barolo Monprivato
Mascarello’s 2004 Barolo Monprivato is an explosive wine with an almost Pinot-like expression of purity in its fruit. This round, sweet Barolo is extremely primary at this stage, with tons of dense fruit that almost cover the wine’s tannins completely. Subtle overtones of roses and tar develop in the glass, rounding out this majestic wine. Monprivato is one of the world’s very finest values in collectible, age-worthy wine, and the 2004 is another classic in the making. I was blown away by this wine’s sheer balance and harmony, both of which are remarkable considering the wine’s age. Anticipated maturity: 2014-2034.
Mauro Mascarello is one of the most fascinating personalities in Piedmont. He is also arguably the longest-tenured active winemaker in the Langhe, having been directly responsible for all aspects of production at his family’s estate since 1970, which makes him an invaluable resource on the traditions of the region. Today’s younger generation of high-end producers speak with great reverence about Mascarello and even more so about his father Gepin who was a legend in these parts. Mascarello was an internationally-renowned producer decades before today’s big names were even making wines under their own labels. Twenty years ago, Mascarello’s signature Barolo Monprivato was one of the most expensive Barolos on the market. Then the new-age style became dominant during the 1990s and the estate languished in perception, but not quality. In recent times Mascarello has enjoyed a resurgence in popularity which is long overdue. Prices have gone up, but the Barolo Monprivato in particular remains a steal relative to other world-class wines. Monprivato is one of the handful of Italian wines than can hold its own with the best being made anywhere in the world.”(bron: robert parker)
Indien u na het lezen van bovenstaande tekst nog steeds geen zin heeft om deze wijn te ontdekken, dan weten we het ook even niet meer !
November 30th, 2009
Dat Gulfi een schitterend domein is uit Sicilië wisten we al vanaf het moment dat we de eerste keer iets van dit domein degusteerden. Zowel in wit als in rood blinkt dit domein uit in finesse, elegantie, structuur,… kortom een must have !
Onlangs viel de Carjcanti enorm in de smaak bij Benjamin De Buck, sommelier van restaurant Oud Sluis in Nederland. Hij bevond deze wijn zo goed, dat hij direct 120 flessen aankocht voor in de menu. Kortom, ook daar kan u deze topwijn vinden.
Afgelopen weekend, 28-29/11/2009, verscheen er een artikel in De Standaard met als titel ‘ de 25 beste feestdranken’.
Ook hier werd de sommelier van het beste restaurant van de lage landen, gevraagd om zijn mening. U kan het al raden, als witte wijn vernoemde hij onze Carjcanti!
“4. BENJAMIN DE BUCK, SOMMELIER RESTAURANT OUD SLUIS
WIT: CARJCANTI
Azienda Agricola Gulfi Carjcanti 2006 is een blend van carricante en albanello, twee autochtone witte druiven die sinds eeuwen gecultiveerd worden op de flanken van de Iblea-berg, in de Siciliaanse provincie Ragusa. Deze wijn is nog vrij onbekend, maar wordt aanzien als een van de beste witte wijnen binnen het Etna-klimaat. Dit is een traditioneel gevinifieerde wijn, met een verdere opvoeding in eiken vaten. In Gulfi heerst respect voor terroir, en dat proef je. De kalkrijke bodem speelt een rol, net als de houtlagering, die de wijn structuur en rondeur verleent maar bijna niet aanwezig is in de neus. De afdronk heeft de levendigheid en mineraliteit van een topchablis. Voelt zich prima thuis op de feesttafel bij een stukje kreeft.
Prijs: te koop voor euro 17,99 bij A Wine Affair, Tielt/Brussel,www.awineaffair.be, info@awineaffair.be “ (bron: De Standaard )
waarvan akte!
November 30th, 2009
Deze kleine maar bijzondere Azienda Agricola staat bekend om zijn perfectie. In 1985 werd het domein aangekocht door de familie Biatta, die sinds de 12de eeuw haar wortels in Brescia heeft. Deze familie werkt al vier generaties in de wijnwereld. Om optimale kwaliteit te garanderen tegen een aanvaardbare prijs heeft het domein enorm geïnvesteerd in technologie. De meeste productieprocessen, zelfs de remuage, zijn geautomatiseerd. De vader des huizes kent persoonlijk enkele van de meest vermaarde oenologen gespecialiseerd in “vini con le bollicine” (mousserende wijnen) en het is op hun advies dat dergelijke investeringen werden doorgevoerd.
Le Marchesine bestrijkt een oppervlakte van 27 hectare wijngaarden die alle in het DOC of DOCG-register vallen. De productie omvat ongeveer 220.000 flessen per jaar waarvan telkens 90.000 Franciacorta Brut en Extra Brut, 15.000 Rosé en 15.000 Satèn. Enkel in grote jaren brengt men ook millesimati op de markt (1990, ‘93, ‘95, ‘97, ‘00, ‘03, ‘04).
De Franciacorta DOCG is een wijndistrict in Lombardije dat zich deels uitstrekt over de provincies Bergamo en Brescia. Het is een herkomstbenaming voor spumante gemaakt via de méthode traditionelle (“champenoise”) van de variëteiten Chardonnay, Pinot Noir en/of Pinot bianco.
October 19th, 2009
Reeds jaren kent men in Italie’s twee absolute topappellaties, Montalcino met zijn Brunello gemaakt van Sangiovese en Piemonte met zijn Barolo gemaakt van de Nebbiolo druif, een broederstrijd tussen twee fundamentele stromingen in de wijnmakerij, namelijk het modernisme en het traditionalisme. De grote verschillen liggen hem in de vinificatietechnieken en meer bepaald in het gebruik van barrique of grote eiken foeders. Toen jonge wijnmakers als Angelo Gaja en Elio Altare de barrique introduceerden ontplofte er een splinterbom in het anders zo vredige Piemonte. Plots maakte men Barolowijnen die geen jaren moesten ouderen om op dronk te komen, wijnen met overextractie, getemde tannines en zuren, wijnen op smaak gemaakt van de Amerikaanse consument. Nieuwe hulpmiddelen als concentratiemachines deden hun intrede. Piemonte zou nooit meer hetzelfde zijn.
Voor een nieuwe update ging ik op bezoek bij twee absolute superstars, Roberto Conterno en Roberto Voerzio. De eerste het icoon van traditionalisme, de tweede een
revolutionair modernist. Naast hun voornaam hebben ze nog heel wat andere kenmerken gemeen. Beiden zijn ze geobsedeerd in het maken van de “ultieme” wijn. Beiden zijn ervan overtuigd dat een topwijn wordt gemaakt in de wijngaard en niet in de kelder. Beiden rijgen jaar na jaar de hoogst mogelijke onderscheidingen en scores aan mekaar. Beiden hebben een veel grotere vraag naar flessen dan aanbod. Beiden maken fantastische wijnen…
Roberto Conterno
Roberto Conterno is de jongste telg van het in Monforte d’Alba gelegen Azienda Giacomo Conterno. Hij zet nauwgezet de familiale traditie verder die van vader op zoon wordt doorgetrokken. De wijngaarden worden het ganse jaar door nauwgezet opgevolgd en bewerkt zodat de druiven in optimale omstandigheden kunnen rijpen en worden geoogst. Het domein beschikt over 14 hect. in de Cascina Francia wijngaard (9 hect. nebbiolo en 5 hect barbera) én 3 hect nebbiolo in de Serralunga Cerretta wijngaard. Cascina Francia werd in 1974 aangekocht. Begin jaren 70 kwam er namelijk een duidelijke tendens dat druiventelers liever zélf hun wijnen wilden maken, eerder dan hun fruit te verkopen, wat uiteindelijk voor de Conterno’s een uitstekende zet bleek te zijn. De wijngaard ligt West/Zuid-West gepositioneerd wat als ideaal kan beschouwd worden. Een optimale ventilatie zorgt er bovendien voor dat er slechts een minimale ziektebestrijding nodig is. Na de groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effektieve oogst, resten er een vijftal druiventrossen per plant wat resulteert in 1 fles wijn per plant. De 4000 planten per hectare zorgen gemiddeld voor een 30 hectoliter wijn.
Eens geoogst neemt het proces van fermentatie en maceratie voor de nebbiolo een 3 à 4 tal weken in beslag, voor de barbera tussen de twee en de drie weken. Fermentatie gebeurt enkel met autochtone gisten.Voor de Monfortino barolo is er geen temperatuurscontrole en kan de temperatuur tijdens de fermentatie oplopen tot 35 à 36 graden. Tijdens het fermentatieproces wordt een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de druiven te desinfecteren, na de malolactische volgt een tweede behandeling net zoals voor het bottelen. De wijnen worden niet gefilterd.
Na de fermentatie gaan de wijnen in grote eiken foeders van 55,5 en 106 hectoliter. De barbera blijft er 2 jaar ouderen. De “tweede” barolo wijn Cascina Francia 4 jaar en de Monfortino…7 jaar. Deze mytische Monfortino is geen cru op zich maar wordt gemaakt door een strenge selectie van fruit uit de beste percelen van de Cascina Francia wijngaard.
Bij het snoeien, het overhevelen van de wijn én het bottelen wordt er rekening gehouden met de stand van de maan, eerder gewoon uit traditie aangezien er geen écht wetenschappelijk bewijs is van impact op de kwaliteit van de wijn.
In 2003 nam Roberto de moedige beslissing geen Monfortino te maken omdat de wijn, als gevolg van een zeer warme zomer, niet voldeed aan de zeer hoge zelfopgelegde normen. De druiven gingen in de Cascina Francia, een buitenkans dus voor de vele liefhebbers om aan een relatief mooie prijs een topwijn op de kop te tikken, een serieuze financiele aderlating voor het domein wat enkel nog meer respect afdwingt. Ik herinnerde er Roberto aan dat we een paar jaar eerder nochtans een duidelijk verschil in kwaliteit proefden tussen de foeders Monfortino en Cascina Francia. Hij glimlachte en vertelde me dat er ook een kwaliteitsverschil was tussen de Monfortino 2001 en de 2003 wat hem uiteindelijk deed beslissen…alvast een tip voor de liefhebbers van Cascina Francia, ook in 2007 zal er geen Monfortino worden gemaakt.
Ook toen het gesprek ging over het veelvuldig gebruik van concentratiemachines moest hij glimlachen. Hij vertelde me dat verkopers hem tot driemaal toe kwamen bezoeken en hem na het derde bezoek zelfs een toestel gratis wilden ter beschikking stellen. Evenwicht, traditie en respect voor de wijngaard zijn en blijven voor Roberto primordiaal. Barriques, concentratoren en andere hulpmiddelen kunnen enkel dat precaire evenwicht verstoren. “Als je topfruit hebt kun je perfect in een plastieken vat een fantastische wijn maken” dixit Roberto Conterno…
We besloten ons bezoek met het proeven van een aantal wijnen.
De barbera 2007 is zeer intens van kleur, heeft een typische barbera neus die ondanks het hoge alcoholgehalte van 15° geen impressie van alcohol nalaat maar enkel van mooi rijp rood fruit. De hoge aciditeit (bijna 7) zorgt voor evenwicht, een exceptionele wijn in een opnieuw erg warm jaar.
De Cascina Francia 2005, pas twee weken terug gebotteld en daardoor wat gesloten, gaf een eerste impressie van alcohol in de neus. Na het walsen verdween de alcohol meteen en kregen we aardbeien, ongelooflijke finesse en zeer mooie en verweven tannines.
De Cascina Francia 2004 was mineraler, zeer complex, wat meer in de stijl van 2001 en 2006, de laatste klassieke jaren
De Cascina Francia 2006 is zeer evenwichtig, meer open dan de 2005, maar dat had allicht te maken met het feit dat deze laatste pas gebotteld was. Zeer mineraal, bakken fruit maar ook leder en reeds tertiaire aroma’s. Mooi bewaarpotentieel.
En wat dan te denken van de Monfortino…2002…? Liefhebbers van Piemontese wijnen herinneren zich maar al te goed het annus horribilis 2002. Het jaar waarin alles verkeerd liep. De wijngaarden werden geteisterd door overvloedige regens wat de kwaliteit en gezondheid van de druiven sterk impacteerde. Als klap op de vuurpijl zorgden een aantal hagelstormen nét voor de oogst dat de meeste Barolomakers dat jaar geen wijn produceerden en in het beste geval het restant van hun druiven doorverkochten. Niet zo voor Roberto. Een gigantisch werk in de wijngaard en een uiterst strenge selectie van het geoogste fruit zorgde voor zeer mooie kwaliteit, zo goed zelfs dat Roberto uiteindelijk besliste geen Cascina Francia te maken maar een Monfortino en daardoor geschiedenis schreef want nog nooit eerder gebeurd. De kleur is nog iets lichter dan in andere jaren en evolueert naar kastanje, een ongelooflijk fijne en elegante neus, een degelijke aciditeit, tannines die omnipresent maar zeker niet uitdrogend en bovendien zeer mooi verweven. De Piemontese wijn anno 2002 is bij deze gekend…
Roberto Voerzio
Dat voor Roberto Voerzio het werk in de wijngaard boven al het andere primeert wisten we reeds lang. Ik was dan ook helemaal niet verrast dat hij me meteen meetroonde naar de wijngaard die aansluit bij zijn woning in La Morra. Met 8000 planten per hectare ligt de densiteit bijna dubbel zo hoog dan bij de meeste andere producenten uit de streek. Hij laat de planten niet te hoog uitgroeien om hun schaduw op de aansluitende rij te beperken. Er wordt in de winter zeer laag gesnoeid, volgens de Guyot methode, wat ervoor zorgt dat de druiventrossen maximaal 30 cm boven de grond hangen. De warme grond zorgt voor nog betere rijping. Roberto heeft ontdekt dat hoe hoger de trossen hangen hoe meer water de druiven bevatten en hoe minder concentratie. De strenge snoei zorgt bovendien voor een erg beperkt aantal trossen per plant en dat is de essentie van Voerzio’s filosofie, uiterst lage rendementen. Elk jaar zijn er twee groene oogsten. Een eerste, begin juli, zorgt ervoor dat er maximaal vijf trossen per plant overblijven. Bij de tweede groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effectieve oogst, worden de drie grootste overblijvende trossen doormidden geknipt om uit de resterende druiven een optimale concentratie te halen. Voor de 6 barolo’s, de merlot en de barbera Pozzo houdt men een 500 gram fruit per plant over wat neerkomt op 1 fles wijn voor twee planten. Voor de gewone barbera komt men aan 800 gram, voor de dolcetto aan 1500 gram.
Het gebladerte wordt haast nooit weggesnoeid. Het blad zorgt namelijk enerzijds via de fotosynthese voor energie en suikers in de druiven, anderzijds voor de nodige schaduw. Geen overbodige luxe voor de wijngaarden die zuid/zuid-oost zijn gepositioneerd. De secundaire uitlopers worden soms geknakt of geknipt om de druiven beter te ventileren na ochtenddauw of regen.
Chemische bestrijdingsmiddelen worden minimaal gebruikt. Buiten twee door de wetgeving verplichte behandelingen geen pesticides, onkruidverdelgers of chemische bemesting. De kleine druiventrossen lopen trouwens veel minder kans op ziektes. Het dubbel aantal planten zorgt uiteindelijk voor dubbel zoveel werk, de twee groene oogsten voor perfect geconcentreerd fruit. Voerzio is het levende bewijs dat obsessief werk in de wijngaarden loont.
Toen we naar zijn wijnkelder wandelden benadrukte Roberto dat enkel de klimatologische omstandigheden van jaar tot jaar verschillen en dus zorgen voor andere wijnen. Terroir en planten veranderen niet, noch het geleverde werk. De wijn wordt in de wijngaard gemaakt, niet in de kelder en als de wijn uiteindelijk niet aan de hoge eisen voldoet wordt hij gewoonweg niet op de markt gebracht.
De lange fermentatie, tot 25 dagen voor de barolo’s, gebeurt in stalen tanks met temperatuurcontrole.De temperatuur kan tot maximaal 32° oplopen vooraleer er wordt geintervenieerd. Er worden geen enzymes, tannines of externe gisten toegevoegd om het fermentatieproces zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen. Toevoeging van uiterst kleine hoeveelheden sulfiet zorgt tijdens de fermentatie voor de eliminatie van bacterien. Twee “remontages” per dag geven de wijn zuurstof en nog meer concentratie door het contact met de most. Na de malolactische fermentatie in januari gaat de wijn op barriques van Franse eik, gemaakt door Vicard, en dat in een verhouding van 1/3 nieuw en 2/3 reeds gebruikte vaten. Vanaf 2008 gebruikt Roberto ook grote eiken fusten van 55,5 hectoliter voor het ouderen van de helft van de wijn, de andere helft gaat naar reeds gebruikte barriques. Om de 6 maand gaat de barolo terug naar de stalen tanks om hem te zuiveren van onder andere sulfietgeuren en na twee jaar gaat hij op fles voor een verdere oudering van nog eens twee jaar.Bij het bottelen wordt nog een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de wijnen te stabiliseren maar het totale sulfietgehalte zit zelfs onder de zeer strenge norm van de Triple A producenten. Steeds en dus ook bij het overhevelen van wijn en bij het bottelen wordt rekening gehouden met de stand van de maan. Geen enkel detail wordt aan het toeval overgelaten. Blijkt dus dat tot mijn grote verwondering zowel in de wijngaard als in de kelder uiteindelijk zeer traditioneel wordt gewerkt. Wat uiteindelijk nog overblijft aan “modernisme” zijn de barriques. Hoe resulteert al dit geleverde werk in de wijnen ?
We proefden een aantal wijnen in verre van ideale omstandigheden. De barolo’s 2006 wachtten in stalen tanks op hun botteling, de jaargang 2007 was net overgeheveld naar stalen tanks voor een “zuurstofkuur”.
De temperatuur van de wijnen lag rond de 25 graden.
De barolo Rocche dell’Annunziata Torriglione 2006 was vrouwelijk zacht en sappig. De impressies van alcohol waren vooral te wijten aan de minder gunstige omstandigheden. Heel wat Zoet fruit en de nog ietwat agressieve maar rijpe tannines die de wijn een zeer groot bewaarpotentieel geven.
Dezelfde wijn maar jaargang 2007 geeft zeer mooie aroma’s vrij. De warme dagen en koele nachten van midden september tot de oogst zorgen voor mooie complexiteit. In vergelijking met de 2006 is hij een stuk mineraler, de tannines momenteel een pak fijner.
De Brunate 2006 is een krachtpatser met stevige tannines. Het hout is nog niet volledig verweven en duwt het fruit wat op de achtergrond. Nadien komen tabac en leder toetsen naar voren.
Voerzio maakt zes verschillende barolo’s van zijn zes wijngaarden wat hem het leven zeker niet vergemakkelijkt. Elke wijn heeft echter zijn eigenheid en zijn liefhebbers. Het zou dan ook zonde zijn ze te mixen.
We eindigden de degustatie in schoonheid met de barolo La Serra 1992. Deze nog “piepjonge” wijn was het levende bewijs dat Voerzio’s wijnen heel mooi ouderen. mooi evenwicht tussen nog frisse zuren en zoet fruit, zeer zachte en perfect verweven tannines, een mooie topwijn.
Roberto besloot met te zeggen dat er zowel tussen de traditionalisten als de modernisten goede én slechte wijnmakers zitten. Dat het uiteindelijk de wijnmaker is die het verschil maakt en dat topwijnen…in de wijngaard worden gemaakt…maar dat wisten we al. MIsschien maakte ik met Voerzio als “modernist” de verkeerde keuze…
(bron : Patrick Berthot )
September 3rd, 2009
Next Posts
Previous Posts
