Posts filed under 'news'
Komt er nu echt geen eind aan die stroom imitatieproducten? Meestal vrij ordinaire ersatz die men, vaak met een suggestief label en dito trendy doopnaam, op de markt wil slijten. Terwijl er toch wereldwijd een overaanbod en overschot bestaat van wél eerlijke wijnen?
Nu is er weer een nieuw hoofdstuk(je) geschreven aan dit apen-apen-apen-na-verhaal, met dit keer toch wel een belangrijk Brits warenhuisketen in de beklaagdenbank.
De Britse markt, die sommigen nog altijd als de Zevende Hemel op wijngebied beschouwen, maar die objectief beschouwd wel puur op ‘kwantiteit’ en ‘discount’ gebaseerd is.
Waar is de ‘P’ gebleven?
De feiten? De Italiaanse overheidsinspecteur voor landbouwproducten en fraudebestrijding, heeft zopas een levering van 14.400 flessen mousserende rosé geblokkeerd, bestemd waren voor het keten Marks & Spencer in het Verenigd Koninkrijk. Naam van het product: Rosecco Vino Spumante Brut Rosé, het eigen label van Marks & Spencer.
Het is waarschijnlijk de eerste actie van de Italiaanse autoriteiten sedert de kersverse, strengere wetgeving rond de ‘Prosecco‘ ook binnen Europa werd erkend (lees o.a. Prosecco heeft zijn D.O.C.G. te pakken). Volgens de Italiaanse Minister van Landbouwbeleid “… zet het spelen met de naam en de kleur van de etiketten de wijnconsumenten op het verkeerde been.”
En hij maakt zich, terecht volgens mij, boos op het feit dat men op die manier Britse consumenten iets voorschotelt wat niet echt klopt met de origineregels uit Veneto. Qua uitmonstering gelijkt de naam én het label van deze ‘Rosecco’ immers teveel op die van authentieke ‘Prosecco‘. Bovendien stelt het Consorzio per la Tutela del Vino Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene, de belangenbehartigers van de Prosecco, dat het ook door de Italiaanse wijnwetgeving verboden is om Italiaanse producten of hun naam te imiteren.
En zeg nu eerlijk: Prosecco Rosé of Rosecco Rosé, it’s elementary, my Dear Watson…
Flauwe verdediging
Uiteraard weert Marks & Spencer zich als een duivel in een wijwatervat: “Toen de nieuwe wetgeving voor het eerst werd gepubliceerd, hebben M&S en onze leveranciers meteen in het Verenigd Koninkrijk én Italië legale bijstand gezocht”, dixit Andrew Bird, Category Manager voor Marks & Spencer, die dus deze Rosecco aan £6,99 in de rekken dropt. “En we kregen van overal het advies dat ons nieuw trademark helemaal geen inbreuk vormde, noch op de Europese wetgeving, noch op die van het Consorzio.”
Goed geprobeerd jongens, maar facts blijven facts: dit is na-aperij die zeker 8 op de 10 consumenten iets voorschotelt wat naar de Europese letter van de wet niet meer kan. Het wordt tijd dat dit soort woordkidnapping streng aangepakt wordt.
(bron: wijntijd)
February 25th, 2010
Ook dit jaar verschijnen er verschillende memorabele wijnen op de markt. In Toscane hebben we een tijdje moeten wachten op de crus van Castello di Monsanto uit het gevleugelde oogstjaar 2006 en ook onze goede vriend Gianfranco Soldera zal dit jaar weer een stukje wijngeschiedenis schrijven met zijn Brunello Riserva 2003. In Piemonte hebben we dan weer enorm uitgekeken naar de nieuwe millésimes van Roberto Voerzio, maar ook Bruno Giacosa pakt uit met enkele monumenten op gebied van Nebbiolo. Wij willen u graag als trouwe klant de kans geven om deze bijzondere wijnen in voorverkoop reeds te
reserveren.
Castello di Monsanto vraagt nog weinig introductie. Al verschillende jaren is dit domein één van de uithangborden van A Wine Affair-Stappato. De talrijke verticales die we dit jaar hebben georganiseerd, met wijnen die teruggingen tot 1968, hebben wederom bewezen dat de wijnen van dit domein een enorme capaciteit hebben om te ouderen. Il Poggio Chianti Classico Riserva 2006 is binnen dit verhaal van traditionele Chianti zonder enige twijfel weer een mijlpaal. Bovendien wordt er dit jaar -na vijf jaar wachten; met 2001 als laatste millésime - eveneens een Fabrizio Bianchi Sangiovese gelanceerd. Deze cultwijn uit de Scanni-wijngaarden geeft een bijzondere expressie aan Sangiovese, die zelfs doet denken aan fruitige Pinot Noir uit bv. Chambolle-Musigny en zelfs grote Nebbiolo.
Soldera op zijn beurt kreeg vorig jaar zijn vaste stek binnen ons assortiment. Zijn Brunello Riserva 2002 was een staaltje van groot vakmanschap en ook met de Brunello di Montalcino Riserva 2003 slaat hij de nagel op de kop. Daar waar vele andere producenten geen antwoord hebben gevonden op het warme oogstjaar 2003, laat Gianfranco Soldera hier weer zien hoe men in dergelijke (moeilijke) millésimes grootse wijn maakt. Het geheim van deze meester is eenvoudig “een doorgedreven passie
en respect voor de natuur”.
Ook Roberto Voerzio schrijft opnieuw wijngeschiedenis. Door zijn ontzettend lage rendementen van 500g druiven per plant krijgen we een ongeziene concentratie in al zijn wijnen. Roberto Voerzio is echter het levende bewijs dat concentratie niet hoeft samen te gaan met overextractie en te uitgesproken wijnen. Al zijn wijnen bezitten elegantie en finesse en juist daarom wordt hij aanzien als de meester binnen het modernisme. Dit jaar pakken we o.a. uit met de Barbera d’Alba Cerreto en Langhe Nebbiolo 2007, maar het zijn vooral ook de Barolo-wijnen uit 2006 die ons met verstomming slaan. Stuk voor stuk zijn het unieke expressies van Nebbiolo.
Bruno Giacosa tenslotte heeft, zoals jullie weten uit onze nieuwsbrieven, de moedige beslissing genomen om geen Barbaresco en Barolo uit 2006 te produceren. 2006 was namelijk het jaar waarin hij een ernstige beroerte kreeg, hetgeen resulteerde in zijn noodgedwongen afwezigheid in de wijngaarden en de kelders. Na zijn herstel oordeelde Bruno dat de wijnen niet het niveau haalden dat men van Giacosa mag verwachten, ondanks het bijzondere millésime. Gelukkig moeten we het niet helemaal zonder Bruno Giacosa stellen. De Arneis en Dolcetto in 2009 en de Barbera- en Nebbiolo-wijnen uit 2008 zijn wel een schot in de roos, maar vooral de langverwachte Barolo Le Rocche del Falletto Riserva 2004 met een fenomenale 99+/100 van Robert Parker is één van de grootste Nebbiolo-wijnen ooit gemaakt.
Een niet te missen kans! Download hier het bestelformulier
February 16th, 2010
Vanaf maandag 22 februari 2010 opereren we vanuit onze nieuwe gebouwen te Gent.
Meer bepaald vanuit de Driemasterstraat 74 te 9000 Gent.
U kan ons telefonisch bereiken op het nummer (09) 216 40 70.
Iedereen is van harte welkom om een kijkje te komen kijken, maar noteer alvast onze officiële opening met stip in uw agenda tijdens het opendeurweekend van 8 en 9 mei 2010 !
February 16th, 2010
Prima Terra werd opgericht in 2003 naar het idee en de passie van drie mensen verenigd door een liefde voor Cinque Terre, wijnbouw en wijn in zijn breedste vorm.
Walter De Batté, één van de weinige “jonge” idealisten en wijnproducenten in Liguria, is al een tijdje wereldwijd bekend voor de kwaliteit van zijn wijnen. In 2005 werd zijn Cinque Terre als beste witte wijn bekroond in Guida de L’Espresso. Riccardo Canesi op zijn beurt is geograaf van opleiding en heeft zich verdiept in het onderzoek naar bodemstructuren en terroirs. Pierfrancesco Donati tenslotte heeft maritieme roots maar voelt zich reeds ruime tijd aangetrokken tot de “heroïsche” wijnbouw van de Cinque Terre.
De sterke versnippering van het gebied, in combinatie met de moeilijke geologische complicaties stimuleert zeker niet de ontwikkeling van een concurrerende wijnbouw in Cinque Terre. Het is geen toeval dat in de vorige eeuw 90% van het beplante areaal verdween en deze daling wordt voortgezet.
Prima Terra probeert vandaag de dag uit respect voor dit unieke landschap wijnen te produceren met grote aandacht voor de kwaliteit van het gebied en het product. 4 hectaren wijngaarden resulteren in een handvol interessante, natuurlijke wijnen met een totaalproductie van 15.000 flessen. De parel van het domein is de Cinque Terre DOC 2008, één van Italië’s grootste witte wijnen.
February 16th, 2010
Omwille van de steeds maar groeiende belangstelling voor de openflessendagen van Stappato, hebben we besloten het dit jaar over een andere boeg te gooien. In het voorjaar opteren we voor 4 speciale themazaterdagen in onze Enoteca. In het najaar plannen we een heus degustatie weekend in de gekende locatie van de Geertrui-abdij.
In de maand maart zal er elke zaterdag een kleinere maar gerichte degustatie plaatsvinden in Enoteca Stappato. Elk weekend komt er een ander thema aan bod en net als op onze openflessendag zal u meerdere wijnen kunnen degusteren. Zo kan u kiezen wanneer u langskomt en weet u op voorhand wat er te wachten staat.
Veel proefplezier!
De thema’s en data in het voorjaar zijn:
- Zaterdag 6 maart : Wijnen onder de 10 euro
- Zaterdag 13 maart : Puur Piemonte
- Zaterdag 20 maart: Traditioneel Toscane
- Zaterdag 27 maart : Verrassend Italiaans (onbekend is onbemind)
Meer info met alle te degusteren italiaanse wijnen volgt, dus hou de site en je mailbox in de gaten !
February 16th, 2010
Ook tijdens de kerstperiode zorgen we ervoor dat u uw favoriete wijnen kan aankopen bij Enoteca Stapapto.
Onderstaand vindt u een overzicht van onze openingstijden in de kerstperiode.
• Zondag 20 december : 10u30 tot 18u00
• Woensdag 23 december : 10u30 tot 18u00
• Donderdag 24 december : 10u30 tot 16u00
• Zaterdag 26 december : 10u30 tot 18u00
• Zondag 27 december : 10u30 tot 18u00
• Woensdag 30 december : 10U30 tot 18u00
• Donderdag 31 december: 10u30 tot 16u00
De enoteca is terug open volgens normale uren vanaf 6 januari.
tot snel
December 10th, 2009
Het gaat vooruit ! Giuseppe Mascarello en diens Barolo Monprivato behoren sinds kort tot ons assortiment. Alweer een grote naam die zich bij de andere grote namen uit Piemonte mag voegen.
Onder het motto : een goede wijn behoeft geen krans, de impressies van Robert Parker.
“2004 Giuseppe Mascarello Barolo Monprivato
Mascarello’s 2004 Barolo Monprivato is an explosive wine with an almost Pinot-like expression of purity in its fruit. This round, sweet Barolo is extremely primary at this stage, with tons of dense fruit that almost cover the wine’s tannins completely. Subtle overtones of roses and tar develop in the glass, rounding out this majestic wine. Monprivato is one of the world’s very finest values in collectible, age-worthy wine, and the 2004 is another classic in the making. I was blown away by this wine’s sheer balance and harmony, both of which are remarkable considering the wine’s age. Anticipated maturity: 2014-2034.
Mauro Mascarello is one of the most fascinating personalities in Piedmont. He is also arguably the longest-tenured active winemaker in the Langhe, having been directly responsible for all aspects of production at his family’s estate since 1970, which makes him an invaluable resource on the traditions of the region. Today’s younger generation of high-end producers speak with great reverence about Mascarello and even more so about his father Gepin who was a legend in these parts. Mascarello was an internationally-renowned producer decades before today’s big names were even making wines under their own labels. Twenty years ago, Mascarello’s signature Barolo Monprivato was one of the most expensive Barolos on the market. Then the new-age style became dominant during the 1990s and the estate languished in perception, but not quality. In recent times Mascarello has enjoyed a resurgence in popularity which is long overdue. Prices have gone up, but the Barolo Monprivato in particular remains a steal relative to other world-class wines. Monprivato is one of the handful of Italian wines than can hold its own with the best being made anywhere in the world.”(bron: robert parker)
Indien u na het lezen van bovenstaande tekst nog steeds geen zin heeft om deze wijn te ontdekken, dan weten we het ook even niet meer !
November 30th, 2009
Dat Gulfi een schitterend domein is uit Sicilië wisten we al vanaf het moment dat we de eerste keer iets van dit domein degusteerden. Zowel in wit als in rood blinkt dit domein uit in finesse, elegantie, structuur,… kortom een must have !
Onlangs viel de Carjcanti enorm in de smaak bij Benjamin De Buck, sommelier van restaurant Oud Sluis in Nederland. Hij bevond deze wijn zo goed, dat hij direct 120 flessen aankocht voor in de menu. Kortom, ook daar kan u deze topwijn vinden.
Afgelopen weekend, 28-29/11/2009, verscheen er een artikel in De Standaard met als titel ‘ de 25 beste feestdranken’.
Ook hier werd de sommelier van het beste restaurant van de lage landen, gevraagd om zijn mening. U kan het al raden, als witte wijn vernoemde hij onze Carjcanti!
“4. BENJAMIN DE BUCK, SOMMELIER RESTAURANT OUD SLUIS
WIT: CARJCANTI
Azienda Agricola Gulfi Carjcanti 2006 is een blend van carricante en albanello, twee autochtone witte druiven die sinds eeuwen gecultiveerd worden op de flanken van de Iblea-berg, in de Siciliaanse provincie Ragusa. Deze wijn is nog vrij onbekend, maar wordt aanzien als een van de beste witte wijnen binnen het Etna-klimaat. Dit is een traditioneel gevinifieerde wijn, met een verdere opvoeding in eiken vaten. In Gulfi heerst respect voor terroir, en dat proef je. De kalkrijke bodem speelt een rol, net als de houtlagering, die de wijn structuur en rondeur verleent maar bijna niet aanwezig is in de neus. De afdronk heeft de levendigheid en mineraliteit van een topchablis. Voelt zich prima thuis op de feesttafel bij een stukje kreeft.
Prijs: te koop voor euro 17,99 bij A Wine Affair, Tielt/Brussel,www.awineaffair.be, info@awineaffair.be “ (bron: De Standaard )
waarvan akte!
November 30th, 2009
Voor dit boek ging journalist voor De Standaard, Filip Salmon, bij zo’n 50 topsommeliers, wijnprofessionelen en journalisten te raden naar hun favoriete wijnleveranciers. Ons landje telt immers honderden, zo niet duizenden, wijnhandels, maar wat onderscheidt de betere wijnhandel nu van de grote massa; dat is de opzet van het boek geweest. Alle 50 genomineerden kregen de kans om hun ambassadeurwijn onder de 10 €, 20 € en 30 € voor te stellen, alsook dé favoriet van het huis. Daarnaast wordt in het boek ook 50 keer het verhaal achter de wijnleverancier verteld. Kortom, interessante lectuur voor elke wijnliefhebber!
October 26th, 2009
Reeds jaren kent men in Italie’s twee absolute topappellaties, Montalcino met zijn Brunello gemaakt van Sangiovese en Piemonte met zijn Barolo gemaakt van de Nebbiolo druif, een broederstrijd tussen twee fundamentele stromingen in de wijnmakerij, namelijk het modernisme en het traditionalisme. De grote verschillen liggen hem in de vinificatietechnieken en meer bepaald in het gebruik van barrique of grote eiken foeders. Toen jonge wijnmakers als Angelo Gaja en Elio Altare de barrique introduceerden ontplofte er een splinterbom in het anders zo vredige Piemonte. Plots maakte men Barolowijnen die geen jaren moesten ouderen om op dronk te komen, wijnen met overextractie, getemde tannines en zuren, wijnen op smaak gemaakt van de Amerikaanse consument. Nieuwe hulpmiddelen als concentratiemachines deden hun intrede. Piemonte zou nooit meer hetzelfde zijn.
Voor een nieuwe update ging ik op bezoek bij twee absolute superstars, Roberto Conterno en Roberto Voerzio. De eerste het icoon van traditionalisme, de tweede een
revolutionair modernist. Naast hun voornaam hebben ze nog heel wat andere kenmerken gemeen. Beiden zijn ze geobsedeerd in het maken van de “ultieme” wijn. Beiden zijn ervan overtuigd dat een topwijn wordt gemaakt in de wijngaard en niet in de kelder. Beiden rijgen jaar na jaar de hoogst mogelijke onderscheidingen en scores aan mekaar. Beiden hebben een veel grotere vraag naar flessen dan aanbod. Beiden maken fantastische wijnen…
Roberto Conterno
Roberto Conterno is de jongste telg van het in Monforte d’Alba gelegen Azienda Giacomo Conterno. Hij zet nauwgezet de familiale traditie verder die van vader op zoon wordt doorgetrokken. De wijngaarden worden het ganse jaar door nauwgezet opgevolgd en bewerkt zodat de druiven in optimale omstandigheden kunnen rijpen en worden geoogst. Het domein beschikt over 14 hect. in de Cascina Francia wijngaard (9 hect. nebbiolo en 5 hect barbera) én 3 hect nebbiolo in de Serralunga Cerretta wijngaard. Cascina Francia werd in 1974 aangekocht. Begin jaren 70 kwam er namelijk een duidelijke tendens dat druiventelers liever zélf hun wijnen wilden maken, eerder dan hun fruit te verkopen, wat uiteindelijk voor de Conterno’s een uitstekende zet bleek te zijn. De wijngaard ligt West/Zuid-West gepositioneerd wat als ideaal kan beschouwd worden. Een optimale ventilatie zorgt er bovendien voor dat er slechts een minimale ziektebestrijding nodig is. Na de groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effektieve oogst, resten er een vijftal druiventrossen per plant wat resulteert in 1 fles wijn per plant. De 4000 planten per hectare zorgen gemiddeld voor een 30 hectoliter wijn.
Eens geoogst neemt het proces van fermentatie en maceratie voor de nebbiolo een 3 à 4 tal weken in beslag, voor de barbera tussen de twee en de drie weken. Fermentatie gebeurt enkel met autochtone gisten.Voor de Monfortino barolo is er geen temperatuurscontrole en kan de temperatuur tijdens de fermentatie oplopen tot 35 à 36 graden. Tijdens het fermentatieproces wordt een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de druiven te desinfecteren, na de malolactische volgt een tweede behandeling net zoals voor het bottelen. De wijnen worden niet gefilterd.
Na de fermentatie gaan de wijnen in grote eiken foeders van 55,5 en 106 hectoliter. De barbera blijft er 2 jaar ouderen. De “tweede” barolo wijn Cascina Francia 4 jaar en de Monfortino…7 jaar. Deze mytische Monfortino is geen cru op zich maar wordt gemaakt door een strenge selectie van fruit uit de beste percelen van de Cascina Francia wijngaard.
Bij het snoeien, het overhevelen van de wijn én het bottelen wordt er rekening gehouden met de stand van de maan, eerder gewoon uit traditie aangezien er geen écht wetenschappelijk bewijs is van impact op de kwaliteit van de wijn.
In 2003 nam Roberto de moedige beslissing geen Monfortino te maken omdat de wijn, als gevolg van een zeer warme zomer, niet voldeed aan de zeer hoge zelfopgelegde normen. De druiven gingen in de Cascina Francia, een buitenkans dus voor de vele liefhebbers om aan een relatief mooie prijs een topwijn op de kop te tikken, een serieuze financiele aderlating voor het domein wat enkel nog meer respect afdwingt. Ik herinnerde er Roberto aan dat we een paar jaar eerder nochtans een duidelijk verschil in kwaliteit proefden tussen de foeders Monfortino en Cascina Francia. Hij glimlachte en vertelde me dat er ook een kwaliteitsverschil was tussen de Monfortino 2001 en de 2003 wat hem uiteindelijk deed beslissen…alvast een tip voor de liefhebbers van Cascina Francia, ook in 2007 zal er geen Monfortino worden gemaakt.
Ook toen het gesprek ging over het veelvuldig gebruik van concentratiemachines moest hij glimlachen. Hij vertelde me dat verkopers hem tot driemaal toe kwamen bezoeken en hem na het derde bezoek zelfs een toestel gratis wilden ter beschikking stellen. Evenwicht, traditie en respect voor de wijngaard zijn en blijven voor Roberto primordiaal. Barriques, concentratoren en andere hulpmiddelen kunnen enkel dat precaire evenwicht verstoren. “Als je topfruit hebt kun je perfect in een plastieken vat een fantastische wijn maken” dixit Roberto Conterno…
We besloten ons bezoek met het proeven van een aantal wijnen.
De barbera 2007 is zeer intens van kleur, heeft een typische barbera neus die ondanks het hoge alcoholgehalte van 15° geen impressie van alcohol nalaat maar enkel van mooi rijp rood fruit. De hoge aciditeit (bijna 7) zorgt voor evenwicht, een exceptionele wijn in een opnieuw erg warm jaar.
De Cascina Francia 2005, pas twee weken terug gebotteld en daardoor wat gesloten, gaf een eerste impressie van alcohol in de neus. Na het walsen verdween de alcohol meteen en kregen we aardbeien, ongelooflijke finesse en zeer mooie en verweven tannines.
De Cascina Francia 2004 was mineraler, zeer complex, wat meer in de stijl van 2001 en 2006, de laatste klassieke jaren
De Cascina Francia 2006 is zeer evenwichtig, meer open dan de 2005, maar dat had allicht te maken met het feit dat deze laatste pas gebotteld was. Zeer mineraal, bakken fruit maar ook leder en reeds tertiaire aroma’s. Mooi bewaarpotentieel.
En wat dan te denken van de Monfortino…2002…? Liefhebbers van Piemontese wijnen herinneren zich maar al te goed het annus horribilis 2002. Het jaar waarin alles verkeerd liep. De wijngaarden werden geteisterd door overvloedige regens wat de kwaliteit en gezondheid van de druiven sterk impacteerde. Als klap op de vuurpijl zorgden een aantal hagelstormen nét voor de oogst dat de meeste Barolomakers dat jaar geen wijn produceerden en in het beste geval het restant van hun druiven doorverkochten. Niet zo voor Roberto. Een gigantisch werk in de wijngaard en een uiterst strenge selectie van het geoogste fruit zorgde voor zeer mooie kwaliteit, zo goed zelfs dat Roberto uiteindelijk besliste geen Cascina Francia te maken maar een Monfortino en daardoor geschiedenis schreef want nog nooit eerder gebeurd. De kleur is nog iets lichter dan in andere jaren en evolueert naar kastanje, een ongelooflijk fijne en elegante neus, een degelijke aciditeit, tannines die omnipresent maar zeker niet uitdrogend en bovendien zeer mooi verweven. De Piemontese wijn anno 2002 is bij deze gekend…
Roberto Voerzio
Dat voor Roberto Voerzio het werk in de wijngaard boven al het andere primeert wisten we reeds lang. Ik was dan ook helemaal niet verrast dat hij me meteen meetroonde naar de wijngaard die aansluit bij zijn woning in La Morra. Met 8000 planten per hectare ligt de densiteit bijna dubbel zo hoog dan bij de meeste andere producenten uit de streek. Hij laat de planten niet te hoog uitgroeien om hun schaduw op de aansluitende rij te beperken. Er wordt in de winter zeer laag gesnoeid, volgens de Guyot methode, wat ervoor zorgt dat de druiventrossen maximaal 30 cm boven de grond hangen. De warme grond zorgt voor nog betere rijping. Roberto heeft ontdekt dat hoe hoger de trossen hangen hoe meer water de druiven bevatten en hoe minder concentratie. De strenge snoei zorgt bovendien voor een erg beperkt aantal trossen per plant en dat is de essentie van Voerzio’s filosofie, uiterst lage rendementen. Elk jaar zijn er twee groene oogsten. Een eerste, begin juli, zorgt ervoor dat er maximaal vijf trossen per plant overblijven. Bij de tweede groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effectieve oogst, worden de drie grootste overblijvende trossen doormidden geknipt om uit de resterende druiven een optimale concentratie te halen. Voor de 6 barolo’s, de merlot en de barbera Pozzo houdt men een 500 gram fruit per plant over wat neerkomt op 1 fles wijn voor twee planten. Voor de gewone barbera komt men aan 800 gram, voor de dolcetto aan 1500 gram.
Het gebladerte wordt haast nooit weggesnoeid. Het blad zorgt namelijk enerzijds via de fotosynthese voor energie en suikers in de druiven, anderzijds voor de nodige schaduw. Geen overbodige luxe voor de wijngaarden die zuid/zuid-oost zijn gepositioneerd. De secundaire uitlopers worden soms geknakt of geknipt om de druiven beter te ventileren na ochtenddauw of regen.
Chemische bestrijdingsmiddelen worden minimaal gebruikt. Buiten twee door de wetgeving verplichte behandelingen geen pesticides, onkruidverdelgers of chemische bemesting. De kleine druiventrossen lopen trouwens veel minder kans op ziektes. Het dubbel aantal planten zorgt uiteindelijk voor dubbel zoveel werk, de twee groene oogsten voor perfect geconcentreerd fruit. Voerzio is het levende bewijs dat obsessief werk in de wijngaarden loont.
Toen we naar zijn wijnkelder wandelden benadrukte Roberto dat enkel de klimatologische omstandigheden van jaar tot jaar verschillen en dus zorgen voor andere wijnen. Terroir en planten veranderen niet, noch het geleverde werk. De wijn wordt in de wijngaard gemaakt, niet in de kelder en als de wijn uiteindelijk niet aan de hoge eisen voldoet wordt hij gewoonweg niet op de markt gebracht.
De lange fermentatie, tot 25 dagen voor de barolo’s, gebeurt in stalen tanks met temperatuurcontrole.De temperatuur kan tot maximaal 32° oplopen vooraleer er wordt geintervenieerd. Er worden geen enzymes, tannines of externe gisten toegevoegd om het fermentatieproces zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen. Toevoeging van uiterst kleine hoeveelheden sulfiet zorgt tijdens de fermentatie voor de eliminatie van bacterien. Twee “remontages” per dag geven de wijn zuurstof en nog meer concentratie door het contact met de most. Na de malolactische fermentatie in januari gaat de wijn op barriques van Franse eik, gemaakt door Vicard, en dat in een verhouding van 1/3 nieuw en 2/3 reeds gebruikte vaten. Vanaf 2008 gebruikt Roberto ook grote eiken fusten van 55,5 hectoliter voor het ouderen van de helft van de wijn, de andere helft gaat naar reeds gebruikte barriques. Om de 6 maand gaat de barolo terug naar de stalen tanks om hem te zuiveren van onder andere sulfietgeuren en na twee jaar gaat hij op fles voor een verdere oudering van nog eens twee jaar.Bij het bottelen wordt nog een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de wijnen te stabiliseren maar het totale sulfietgehalte zit zelfs onder de zeer strenge norm van de Triple A producenten. Steeds en dus ook bij het overhevelen van wijn en bij het bottelen wordt rekening gehouden met de stand van de maan. Geen enkel detail wordt aan het toeval overgelaten. Blijkt dus dat tot mijn grote verwondering zowel in de wijngaard als in de kelder uiteindelijk zeer traditioneel wordt gewerkt. Wat uiteindelijk nog overblijft aan “modernisme” zijn de barriques. Hoe resulteert al dit geleverde werk in de wijnen ?
We proefden een aantal wijnen in verre van ideale omstandigheden. De barolo’s 2006 wachtten in stalen tanks op hun botteling, de jaargang 2007 was net overgeheveld naar stalen tanks voor een “zuurstofkuur”.
De temperatuur van de wijnen lag rond de 25 graden.
De barolo Rocche dell’Annunziata Torriglione 2006 was vrouwelijk zacht en sappig. De impressies van alcohol waren vooral te wijten aan de minder gunstige omstandigheden. Heel wat Zoet fruit en de nog ietwat agressieve maar rijpe tannines die de wijn een zeer groot bewaarpotentieel geven.
Dezelfde wijn maar jaargang 2007 geeft zeer mooie aroma’s vrij. De warme dagen en koele nachten van midden september tot de oogst zorgen voor mooie complexiteit. In vergelijking met de 2006 is hij een stuk mineraler, de tannines momenteel een pak fijner.
De Brunate 2006 is een krachtpatser met stevige tannines. Het hout is nog niet volledig verweven en duwt het fruit wat op de achtergrond. Nadien komen tabac en leder toetsen naar voren.
Voerzio maakt zes verschillende barolo’s van zijn zes wijngaarden wat hem het leven zeker niet vergemakkelijkt. Elke wijn heeft echter zijn eigenheid en zijn liefhebbers. Het zou dan ook zonde zijn ze te mixen.
We eindigden de degustatie in schoonheid met de barolo La Serra 1992. Deze nog “piepjonge” wijn was het levende bewijs dat Voerzio’s wijnen heel mooi ouderen. mooi evenwicht tussen nog frisse zuren en zoet fruit, zeer zachte en perfect verweven tannines, een mooie topwijn.
Roberto besloot met te zeggen dat er zowel tussen de traditionalisten als de modernisten goede én slechte wijnmakers zitten. Dat het uiteindelijk de wijnmaker is die het verschil maakt en dat topwijnen…in de wijngaard worden gemaakt…maar dat wisten we al. MIsschien maakte ik met Voerzio als “modernist” de verkeerde keuze…
(bron : Patrick Berthot )
September 3rd, 2009
Previous Posts
