In Italië, en zeker in de beschermde herkomstbenaming van Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene – op papier het neusje van de moderne kwaliteits-Prosecco -, staat het schuim nu letterlijk en figuurlijk op de lippen.
De reden: een blijkbaar aan verstandsverbijstering lijdende Duitse rechter.
Graag snel promotie
Al jaren ijvert het bevoegde Consorzio per la Tutela del Vino Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene immers voor een betere erkenning én vooral bescherming van alle nu reeds bestaande Prosecco’s.
Deze D.O.C. is al zo’n vier decennia van kracht, maar gaat voortaan ook gelden voor een veel ruimer gebied, gespreid over acht Italiaanse provincies.
Dus vraagt het Consorzio al een tijdje aan de overheid dat een zone als Conegliano-Valdobbiadene, die zijn kwaliteit al lang bewezen heeft, mag promoveren tot de nog hogere D.O.C.G.-status. Gehoopt wordt zelfs dat het hele gebied door de UNESCO wordt erkend als beschermd erfgoed.
Maar net op het moment dat de Italiaanse wijnwetgever wel oren lijkt te hebben naar dit verzoek, gooit een Duitse rechtbank roet in het eten. Of althans: geeft door zijn vonnis een lelijke knauw aan het imago van alle Prosecco’s.
Duitse Prosecco à volonté
Want hoe ongelooflijk het ook klinkt, volgens de rechters in de Duitse stad Trier kan een in Duitsland (!) gemaakte mousserende wijn van de Italiaanse Prosecco-druif zich voortaan zonder problemen als “Italiaanse wijn” op de markt positioneren.
Inderdaad: leest u de vorige zin nog maar eens goed. Er staat géén tikfout.
Heel de heisa begon toen tijdens een wijninspectie in de Duitse deelstaat Rheinland-Pfalz twee wijnbedrijven werden ontdekt, die de (stille) basiswijn van de Prosecco-druif uit Italië importeerden en vervolgens op Duitse bodem vinifieerden en afwerkten tot moussewijn. Om hem daarna fluitend te verkopen als Italiaanse ‘Vino Frizzante IGT’.
Lezers van deze columns weten dat I.G.T. staat voor indicazione geografica tipica, het door de Italiaanse wetgever gecreëerde voorportaal voor de volwaardige appellatie D.O.C.
De rechtbank in Trier volgde echter de dwaze redenering dat, aangezien het basismateriaal een I.G.T.-status bezat én van Italiaanse origine was, het mousserende eindproduct dus ook probleemloos als ‘Italiaans’ en ‘IGT’ mag verkocht worden. Het argument dat het eindproduct nochtans ingevoerd was én gemanipuleerd werd op Duitse bodem, veegden de rechters in Trier resoluut van tafel. Zij oordeelden zelfs dat hun vonnis perfect past in de bestaande regelgeving binnen de Europese Unie.
Ersatz blijft ersatz
Persoonlijk vind ik dit complete nonsens,want als we dit principe consequent toepassen, waar ligt dan het einde?
Ik kan me bijvoorbeeld voorstellen dat straks een sluwe Belg druivenmost of stille wijn aankoopt in Champagne, hem in Leuven, Luik of Tienen omtovert tot mousserende wijn en hem vervolgens als “Champagne Belge” lanceert. Momenteel zal hij meteen door het INAO en de Champagne-lobby bestookt worden met rechtszaken, maar wat als we dit soort Trier-vonnissen blijven krijgen? Is een A.O.C. dan nog wel 100% veilig?
Ander voorbeeld. Hoe kan je dan op den duur in Frankrijk nog volhouden dat een Saint-Emilion of Margaux absoluut ‘mise en bouteille’ moet zijn in zijn geboorteregio en niet bijvoorbeeld 100 kilometer verderop? Afstand blijkt toch geen kwaliteits - of originefactor als we deze uitspraak naar de letter volgen?
Of hoe kan Europa straks nog met keiharde argumenten aan de onderhandelingstafels zitten met Australiërs, Zuid-Afrikanen of Amerikanen om het copyrigth op Europese herkomstbenamingen zoals Port, Chablis, Sauternes of Sherry strikt te vrijwaren, terwijl het in de Unie ondertussen Duitse ersatz-Prosecco tolereert? (bron: De Tijd)
Het Consorzio Prosecco DOC di Conegliano-Valdobbiadene heeft de Italiaanse regering gevraagd te mogen promoveren naar de DOCG-status, het hoogste niveau binnen de Italiaanse wijnwereld.
Tegelijk met deze aanvraag, wil het Consorzio de basis-prosecco IGT (Indicazione Geografica Tipica) aan strengere kwaliteitscontroles onderwerpen. Daarbij kunnen sommigen domeinen naar de DOC (Denominazione di Origine Controllata) opklimmen, terwijl anderen hun IGT-status kunnen verliezen, waardoor ze dus niet langer ‘Prosecco’ op het etiket mogen vermelden. Een en ander werd bekendgemaakt op een prosecco-tasting in Londen door Giancarlo Vettorello, voorzitter van het Consorzio, schrijft de website van Decanter.
Vandaag produceert de DOC Prosecco 57 miljoen flessen, waarvan 15 miljoen bestemd voor export.
Het is lente, de zomer komt eraan en onze nieuwe website waar je online Italiaanse wijnen kan kopen is onlangs gelanceerd… geen beter moment dus om een frisse, sprankelende prosecco te degusteren. Dat doen we met een Prosecco Brut van het vermaarde huis Collalto. Veel plezier met kijken en proeven!
In onze volgende episode gaan we van start met het eerste deel over de basistechnieken van het degusteren. Indien u geen enkele aflevering wil missen kunt u zich abonneren op onze blog, daarvoor klikt u hier. U kan zich ook inschrijven op onze nieuwsbrief, deze wordt éénmaal per maand verstuurd naar uw emailadres.
Ooit werd Prosecco vooral via de klassieke methode gemaakt, door middel van hergisting op de fles. Tegenwoordig is de tank favoriet, metodo Charmat, wat zeer bevredigende resultaten oplevert en gunstiger is voor de prijs. Prosecco is er als frizzante en spumante, met een steeds verdere verschuiving naar het laatste. Toch is de hoeveelheid koolzuur doorgaans wat minder dan bij veel andere mousserende wijnen, wat aangenaam aandoet. Minder serieus, ongecompliceerd. Verreweg de meeste wijn is droog en bubbelend, hoewel er ook halfzoete en zoete versies gemaakt worden, net als stille wijnen. Kenmerkend is de aangenaam milde smaak, met een vleug amandelen.
Prosecco is vaak een goed alternatief voor de haast onbetaalbare Champagnes, maar ook in blinde degustaties tussen zijn soortgenoten, waaronder de Spaanse Cava-wijnen of de Franse Crémants, staat hij meestal zijn mannetje. Zijn frisse, speelse zuurtjes maken hem uiterst geschikt als aperitief of als starter van een maaltijd.
Er is vandaag de dag zeer veel Prosecco op de markt van alle allooi. Het merendeel wordt gebotteld als IGT, maar de enige echte en vaak meest kwalitatieve Prosecco is de Prosecco DOC. Deze laatste mag enkel geproduceerd worden in de dorpjes Conegliano en Valdobbiadene. Bovendien mag er in de DOC slechts 15% andere druiven worden toegevoegd, terwijl binnen de IGT-paraplu men veel minder strikt is.
Wie flink zoekt, kan binnen de DOC uiterst interessante ontdekkingen doen. Zo hebben we vorig jaar een volledig dag gespendeerd aan het zoeken naar een interessante Franciacorta, zeg maar de Italiaanse Champagne, en een kwalitatieve Prosecco DOC. Met Le Marchesine uit de Franciacorta mocht u in het najaar van 2007 al kennismaken, maar wij zijn zeer verheugd om na lange maanden ook onze nieuwe Prosecco voor te stellen, nl. Collalto.
Collalto ligt in het hartje van de Prosecco-regio en is reeds jaren actief in de business. Zij produceren Prosecco met hart en ziel. Niet alleen maken zij één van de meest verfijnde Prosecchi, maar ze doen dit met zo’n passie en vooral met respect voor het landschap en de natuur. Vanaf eind maart zal hun Prosecco DOC Extra Dry te verkrijgen zijn bij A Wine Affair. De primeur vindt waarschijnlijk plaats op de derde openflessendag van Stappato op zondag 30 maart 2008 te Leuven in de Geertrui-abdij. Wenst u op de hoogte te blijven, stuur dan gerust een mailtje naar info@stappato.be.
