Being a huge Castello di Monsanto-lover, I wanted my first post to be one about a recent vertical tasting I had with some fellow wine friends.
All wines were decanted at least four hours before tasting.
First flight: Chianti Classico 2004 vs. 2007
The basic Chianti already shows the house style of Monsanto. Pure, elegant, delicate and full of fruit; this is a great expression of the terroir. It is good to see this little Chianti also illustrates fine maturation after a year or three. The tasting group was in doubt. Half of them preferred the fruitiness of the 2007; the other half were pleased by the 3 extra years of rest in the cellar.
Second flight: Chianti Classico Riserva 2004 vs. 2006
Immediately, everybody agreed on the fact these Riserva-wines offer more complexity and structure compared to the normal Chianti Classico. Especially, the 2004-vintage already gave us an idea what we could expect from the next flights. Unanimously, we believed the Riserva needs a few years to settle in the bottle. At this moment, everyone was in favor of the 2004-vintage. Still on its fruit, but already the first signs of fine maturation with some hints of plums, earthiness and some spices.
Third flight: Il Poggio CC Riserva 2003 vs. 2004
Finally, we reach the level everybody was waiting for, without prejudicing the other Chianti. 2004 really is a fine vintage, already offering a great bouquet in its youth. Concentrated and complex, yet elegant with fine tannins. As for the 2003, we all were amazed by its quality. 2003 was a warm vintage, overall offering wines with (too) ripe fruit and sweetness. Not the vintage to be kept for decades in the cellar. However, the Il Poggio 2003 we tasted was without a doubt one of the best Tuscan wines we tasted in this vintage. Really an enjoyable glass of wine at this moment. Our compliments!
Fourth flight: Il Poggio Riserva CC 2001 vs. Fabrizio Bianchi 2001
What a great vintage! Everybody was of the same opinion: this two wines can live for decades. It was nice to compare the two terroirs. The pure Sangiovese from the Scanni-vineyard offers delicate fruit as cherries, red berries and also some hints of cedar wood well-integrated. Maybe a Fabrizio Bianchi Sangiovese-vertical tasting would be a nice sequel :o)
Il Poggio 2001 was believed to be one of the greatest from the last decade and one that can become as great as a 1977. Superb concentration, fine acidity and good tannins.
Fifth flight: Il Poggio CC Riserva 1997 vs. 1999
In a whole, we can say the majority was preferring the 1997-vintage at this moment. Very classic Chianti, with firm tannins but well-structured. Also 1997 is considered a warm vintage, but everybody was astonished with its capacity to elder. We all tasted several top-Tuscan wines from 1997 that already passed their best drinking moment, but we have to say a wine like Il Poggio 1997 still has the ability to age. 1999 was considered to be difficult to taste at this moment. We all had a toasty nose with rich and ripe fruit, but we felt the wine was struggling and probably in a period were its was evolving to a different stage. Everybody agreed we had to re-taste this wine in two to three years.
Sixth flight: Il Poggio CC Riserva 1982 vs. 1983
With small disappointment since 1982 is my year of birth, I have to say in this flight we considered 1983 to be more complete. Especially, the volume of fruit in the nose was amazing for a wine of more than a quarter century. Both of them were judged to be great vintages with some fine leather hints, balanced wood and amazing length. 1983, though, still has some years to grow in complexity; where 1982 probably is at its top.
Seventh flight: Il Poggio CC Riserva 1977 vs. 1979
Two words: oh wow!
In the beginning, the 1979 was offering great concentration and complexity, where 1977 was a bit closed. Immediately, the majority of the group gave their preference to this vintage. However, after 15 minutes of being in the glass, the 1977 opened up. Mature scents of prunes and plums, leather and even tea were present. Also the concentration and the aftertaste were pretty remarkable. Everyone even agreed on the fact that this wine has some years to go.
Eighth flight: Il Poggio CC Riserva 1968
Marvelous orange color. Rich fruit, with again the pruney and plummy hints. Very soft tannins and still a fine acidity. More evolved than a 1977 or 1979 but still an enjoyable glass of wine. This 1968 really charmed us but overall 1977 has blown us away and was considered the best of the older vintages. As for the young vintages, our favorite was the 2001.
Ninth flight: Nemo Toscana 2004
We gave this Nemo 2004 at the end of the tasting; blind-folded. This wine already was in carafe for more than 10 hours. The reason for this was that I tasted the Nemo some weeks before the vertical tasting, also blind, and I was amazed by its greatness. I judged it to be a superb and top-Bordeaux blend, amongst the greatest Cabernet Sauvignon-wines in the world from a top-vintage. It came out to be Nemo 2004! The scents of graphite in the nose and the rich, ripe fruit from the Cabernet Sauvignon make this Nemo one of the best pirates in a blind tasting of topcru Bordeaux-wines.
To end this tasting notes, I would advice everyone to get his hands on some bottles of the recently released 2006-vintage of Il Poggio CCR. This is a classic in the making.
Roccolo Grassi is one of Veneto’s most exciting young estates. Proprietor Marco Sartori makes elegant, perfumed wines that are easily enjoyed with minimum cellaring. Sartori favors a shorter period of drying for his Amarone fruit than is the custom at many of the region’s other estates. He is also among the producers who decided not to bottle his 2005 Amarone. The 2006 Amarone, tasted from barrel, is highly promising at this stage. Along with Stefano Campedelli of Marion, Marco Sartori is one of the most talented and inspired young producers in Valpolicella, with seemingly no ceiling as to where his passion and drive will ultimately take him. Simply put, I can’t recommend these wines highly enough.
Op zaterdag 26 en zondag 27 februari 2011 van 13h tot 19h en op maandag 28 februari 2011 van 17h tot 21h organiseren wij onze proefdagen op locatie van A Wine Affair in de Driemasterstraat 74 te Gent.
Er zullen meer dan 50 referenties te proeven zijn, waaronder enkele topwijnen die binnenkort in primeur zullen verschijnen.
Een volledige proeflijst mag u half februari in uw mailbox verwachten. Bovendien zal Italiaan Sabatino om het Italiaans feest compleet te maken opnieuw à la minute verse pizza’s bakken.
Verder hebben volgende wijnboeren al zeker hun aanwezigheid bevestigd:
- Boscarelli (Vino Nobile | Toscane) : alle dagen.
- Sandro Fay (Valtellina | Lombardia) : zaterdag en zondag.
Inschrijven kan op tel. (09) 216 40 70 of via info@awineaffair.be. Gelieve het aantal personen en de dag te vermelden.
In November 2010, Giuseppe Mascarello flew to Belgium for a special tasting held in our enoteca on Monday the 22nd of November with some of the most respected sommeliers of Belgium and the Netherlands. We have to say we tasted quite an impressive line-up of wines.
1. Dolcetto d’Alba Bricco 2008
Interesting traditional-style Dolcetto. I call it a “dolcetto barolato”. This wine is approached like a barolo and you clearly have the mineral scents, which for me is the trademark house style of Giuseppe Mascarello. Deep ruby-red color; fruity flavors in this stage; nice dry and elegant taste. Dolcetto full of personality with an expected ageing potential of 5 years more. Only 3000 bottles produced a year. 89p
2. Barbera d’Alba Scudetto 2005 vs. 2006
The Scudetto is harvested from a 70 year-old vineyard and aged for 18 months in French oak. The 2006-vintage is just recently released. Very vinous wine, full of character, with a deep taste, well-balanced wood and fine acidity. 2005 is already more approachable and at this moment more enjoyable as well, but the 2006 is a keeper. It should be interesting to see the 2006 evolving over the coming 10 years. 2005 - 90p | 2006 -91p
3. Barbera d’Alba Santo Stefano di Perno 2006 vs. Barbera d’Alba Codana 2006
These two Barbera-wines, Mascarello only produces in small quantities. The Codana is a special cru made from grapes coming from the tale of the Monprivato-vineyard (coda means tale in English). Some of the vines are more than 100 years old and in a good vintage, a 1000 botlles are produced. The wine is impressive with typical “terroir” aromas, you retrieve as well in the Barolo Monprivato itself. At this moment slightly tannic but it’s a wine that will older amazingly well over the coming 15 years. I am a lesser fan of the Santo Stefano di Perno. Still an impressive Barbera though, but less structured than the two other crus. More fruity aromas, less character. S. Stefano - 88p | Codana - 93p
4. Langhe Freisa Toetto 2004 vs. Langhe Status 2001
Quite an intriguing flight. Freisa was in the past the ancestor of Nebbiolo, but since the variety is known for an expressive bunch of tannins, it is rarely produced these days. Nonetheless, this is a wine I would love to get together with red meat, spicy food and even ethnic cuisine. From 2004 onwards, Giuseppe decided to cut in days of maceration to increase the drinkability of young Freisa. Langhe Status on its turn is an experiment made by Giuseppe from Nebbiolo, Barbera and Freisa grapes. Surprising bouquet but I prefer the single grape wines. Freisa - 88p | Status - 87p
5. Langhe Nebbiolo 2007 vs. 2008
I absolute adore this wine. Every year only 3000 bottles are made and the grapes are partly declassified Monprivato grapes. Both vintages are stunning. The aroma coming from the 2008 is simply addictive; you can’t get enough of it. Elegant, intense, mineral, somewhat volatile. Great expression of Nebbiolo. The 2007 on its turn is Barolo-worthy. More structured, deeper … I can imagine most producers would be proud if they were able to make a Barolo-wine like this and Mascarello just calls it Langhe :oD Ageing potential for a possible 10 years. 2007 - 92p | 2008 - 91p
6. Barolo Santo Stefano di Perno 2005 vs. Barolo Monprivato 2005
Again, we were a bit disappointed in the Santo Stefano di Perno but the greatness of the Monprivato 2005 we had, might be an unlucky factor to score this wine. As stated by Antonio Galloni in previous posts, Monprivato 2005 is simple gorgeous and probably one of the best wines I have tasted from 2005. No Ca’ d’Morissio Riserva was produced in that year and the selection went into the regular Monprivato. In addition the production was cut down to less than half of the normal Monprivato-production, leading to a Monprivato worthy standing in between the ‘04 and the ‘06 vintages. Complex nose with flowery and spicy scents. I expect it to get better over the years, but it’s already showing let’s say 80% of its potential. S.Stefano - 90p | Monprivato 2004 - 94p
7. Barolo Villero 2004 vs. Barolo Monprivato 2004
It’s never a gift being opposed to a Monprivato, but this Villero is more withstanding to it than the previous Santo Stefano. In the better vintages, it is a wine I like to follow since it’s a superb expression of the Villero-subzone and in a blind tasting next to a Brovia, it offers always interesting material for lively discussions. However, I expect the 2006 Villero to be even better. Barolo Monprivato 2004 is a role model. Great masculin Barolo with an almost mythical minerality, with a slight hint of petrol in the nose - something I only retrieve as well in Barolo Cascina Francia from G. Conterno. Noble expression of Nebbiolo showing 40% of its potential and a wine with some decades ahead of him. Villero - 92p | Monprivato 2004 - 97p
8. Barolo Monprivato 2006 in anteprima
I consider Monprivato 2006 already a future monument for great Barolo. This wine was not yet released at the time of the tasting for reasons it is still too young, but after decanting it for 5 hours, the wine showed a slight touch of its grandeur. Very fruity, flowery sensations in the nose. Excellent body, long and full. I am thrillled to see this wine evolve over the coming 25 years and one should taste a bottle ever 6 months of it to be sure :o) I better talk to by bank for a Monprivato-loan ;o). 97+p
9. Barolo Monprivato 2001 vs. Barolo Ris. Ca’ d’Morissio 2001
I felt just honoured to be able to compare these two flagship wines. Monprivato 2001 is a classic in the making showing the greatness of the Monprivato vineyard after some years of cellar life, but what to say about the Riserva. This special selection of Nebbiolo (Michet Clone) from the Monprivato vineyard is only produced in the upperbest vintages. When the regular Monprivato is bottled both wines are tasted and if there isn’t a significant difference, the Riserva goes into the normal Monprivato production. When you ask me, Ca’ d’Morisso only finds its equal in Monfortino. Only top red Burgundy wines can offer the same expression. Roses, red fruit and spices with in the back a touch of licorice. Expected cellar life: time will tell. Monprivato 2001 - 96p | Riserva Ca’ d’Morissio 98p
10. Barolo Monprivato 1984
A special thanks to Mauro, Giuseppe’s father. Okay, we had to drive to Piemonte to convince him to offer a bottle from his private cellar for this event, but it was worth ever single drop of it. Keeping in mind that 1984 was not seen as a promising vintage, it is even more impressive to see its evolution. As Giuseppe had recommended, the bottle was open hours before and was gently decanted. After rinsing the bottle to remove the sediment, the wine was poured again in the bottle. The effect was we had a clean wine with an hugely expressive, multi-dimensional, ethereal nose and a long resonating taste. Fantastic bottle probably at its peak. 95+p
In short, a tasting etched in our memories for life!
Milaan - Luca Gardini, de beste sommelier ter wereld en tevens de sommelier van het restaurant Cracco in Milaan, heeft de 5 beste wijnen van Italië onder de 15€ gekozen…
Het gaat vooruit ! Giuseppe Mascarello en diens Barolo Monprivato behoren sinds kort tot ons assortiment. Alweer een grote naam die zich bij de andere grote namen uit Piemonte mag voegen.
Onder het motto : een goede wijn behoeft geen krans, de impressies van Robert Parker.
“2004 Giuseppe Mascarello Barolo Monprivato
Mascarello’s 2004 Barolo Monprivato is an explosive wine with an almost Pinot-like expression of purity in its fruit. This round, sweet Barolo is extremely primary at this stage, with tons of dense fruit that almost cover the wine’s tannins completely. Subtle overtones of roses and tar develop in the glass, rounding out this majestic wine. Monprivato is one of the world’s very finest values in collectible, age-worthy wine, and the 2004 is another classic in the making. I was blown away by this wine’s sheer balance and harmony, both of which are remarkable considering the wine’s age. Anticipated maturity: 2014-2034.
Mauro Mascarello is one of the most fascinating personalities in Piedmont. He is also arguably the longest-tenured active winemaker in the Langhe, having been directly responsible for all aspects of production at his family’s estate since 1970, which makes him an invaluable resource on the traditions of the region. Today’s younger generation of high-end producers speak with great reverence about Mascarello and even more so about his father Gepin who was a legend in these parts. Mascarello was an internationally-renowned producer decades before today’s big names were even making wines under their own labels. Twenty years ago, Mascarello’s signature Barolo Monprivato was one of the most expensive Barolos on the market. Then the new-age style became dominant during the 1990s and the estate languished in perception, but not quality. In recent times Mascarello has enjoyed a resurgence in popularity which is long overdue. Prices have gone up, but the Barolo Monprivato in particular remains a steal relative to other world-class wines. Monprivato is one of the handful of Italian wines than can hold its own with the best being made anywhere in the world.”(bron: robert parker)
Indien u na het lezen van bovenstaande tekst nog steeds geen zin heeft om deze wijn te ontdekken, dan weten we het ook even niet meer !
Dat Gulfi een schitterend domein is uit Sicilië wisten we al vanaf het moment dat we de eerste keer iets van dit domein degusteerden. Zowel in wit als in rood blinkt dit domein uit in finesse, elegantie, structuur,… kortom een must have !
Onlangs viel de Carjcanti enorm in de smaak bij Benjamin De Buck, sommelier van restaurant Oud Sluis in Nederland. Hij bevond deze wijn zo goed, dat hij direct 120 flessen aankocht voor in de menu. Kortom, ook daar kan u deze topwijn vinden.
Afgelopen weekend, 28-29/11/2009, verscheen er een artikel in De Standaard met als titel ‘ de 25 beste feestdranken’.
Ook hier werd de sommelier van het beste restaurant van de lage landen, gevraagd om zijn mening. U kan het al raden, als witte wijn vernoemde hij onze Carjcanti!
“4. BENJAMIN DE BUCK, SOMMELIER RESTAURANT OUD SLUIS
WIT: CARJCANTI
Azienda Agricola Gulfi Carjcanti 2006 is een blend van carricante en albanello, twee autochtone witte druiven die sinds eeuwen gecultiveerd worden op de flanken van de Iblea-berg, in de Siciliaanse provincie Ragusa. Deze wijn is nog vrij onbekend, maar wordt aanzien als een van de beste witte wijnen binnen het Etna-klimaat. Dit is een traditioneel gevinifieerde wijn, met een verdere opvoeding in eiken vaten. In Gulfi heerst respect voor terroir, en dat proef je. De kalkrijke bodem speelt een rol, net als de houtlagering, die de wijn structuur en rondeur verleent maar bijna niet aanwezig is in de neus. De afdronk heeft de levendigheid en mineraliteit van een topchablis. Voelt zich prima thuis op de feesttafel bij een stukje kreeft.
Prijs: te koop voor euro 17,99 bij A Wine Affair, Tielt/Brussel,www.awineaffair.be, info@awineaffair.be “ (bron: De Standaard )
Reeds jaren kent men in Italie’s twee absolute topappellaties, Montalcino met zijn Brunello gemaakt van Sangiovese en Piemonte met zijn Barolo gemaakt van de Nebbiolo druif, een broederstrijd tussen twee fundamentele stromingen in de wijnmakerij, namelijk het modernisme en het traditionalisme. De grote verschillen liggen hem in de vinificatietechnieken en meer bepaald in het gebruik van barrique of grote eiken foeders. Toen jonge wijnmakers als Angelo Gaja en Elio Altare de barrique introduceerden ontplofte er een splinterbom in het anders zo vredige Piemonte. Plots maakte men Barolowijnen die geen jaren moesten ouderen om op dronk te komen, wijnen met overextractie, getemde tannines en zuren, wijnen op smaak gemaakt van de Amerikaanse consument. Nieuwe hulpmiddelen als concentratiemachines deden hun intrede. Piemonte zou nooit meer hetzelfde zijn.
Voor een nieuwe update ging ik op bezoek bij twee absolute superstars, Roberto Conterno en Roberto Voerzio. De eerste het icoon van traditionalisme, de tweede een
revolutionair modernist. Naast hun voornaam hebben ze nog heel wat andere kenmerken gemeen. Beiden zijn ze geobsedeerd in het maken van de “ultieme” wijn. Beiden zijn ervan overtuigd dat een topwijn wordt gemaakt in de wijngaard en niet in de kelder. Beiden rijgen jaar na jaar de hoogst mogelijke onderscheidingen en scores aan mekaar. Beiden hebben een veel grotere vraag naar flessen dan aanbod. Beiden maken fantastische wijnen…
Roberto Conterno
Roberto Conterno is de jongste telg van het in Monforte d’Alba gelegen Azienda Giacomo Conterno. Hij zet nauwgezet de familiale traditie verder die van vader op zoon wordt doorgetrokken. De wijngaarden worden het ganse jaar door nauwgezet opgevolgd en bewerkt zodat de druiven in optimale omstandigheden kunnen rijpen en worden geoogst. Het domein beschikt over 14 hect. in de Cascina Francia wijngaard (9 hect. nebbiolo en 5 hect barbera) én 3 hect nebbiolo in de Serralunga Cerretta wijngaard. Cascina Francia werd in 1974 aangekocht. Begin jaren 70 kwam er namelijk een duidelijke tendens dat druiventelers liever zélf hun wijnen wilden maken, eerder dan hun fruit te verkopen, wat uiteindelijk voor de Conterno’s een uitstekende zet bleek te zijn. De wijngaard ligt West/Zuid-West gepositioneerd wat als ideaal kan beschouwd worden. Een optimale ventilatie zorgt er bovendien voor dat er slechts een minimale ziektebestrijding nodig is. Na de groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effektieve oogst, resten er een vijftal druiventrossen per plant wat resulteert in 1 fles wijn per plant. De 4000 planten per hectare zorgen gemiddeld voor een 30 hectoliter wijn.
Eens geoogst neemt het proces van fermentatie en maceratie voor de nebbiolo een 3 à 4 tal weken in beslag, voor de barbera tussen de twee en de drie weken. Fermentatie gebeurt enkel met autochtone gisten.Voor de Monfortino barolo is er geen temperatuurscontrole en kan de temperatuur tijdens de fermentatie oplopen tot 35 à 36 graden. Tijdens het fermentatieproces wordt een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de druiven te desinfecteren, na de malolactische volgt een tweede behandeling net zoals voor het bottelen. De wijnen worden niet gefilterd.
Na de fermentatie gaan de wijnen in grote eiken foeders van 55,5 en 106 hectoliter. De barbera blijft er 2 jaar ouderen. De “tweede” barolo wijn Cascina Francia 4 jaar en de Monfortino…7 jaar. Deze mytische Monfortino is geen cru op zich maar wordt gemaakt door een strenge selectie van fruit uit de beste percelen van de Cascina Francia wijngaard.
Bij het snoeien, het overhevelen van de wijn én het bottelen wordt er rekening gehouden met de stand van de maan, eerder gewoon uit traditie aangezien er geen écht wetenschappelijk bewijs is van impact op de kwaliteit van de wijn.
In 2003 nam Roberto de moedige beslissing geen Monfortino te maken omdat de wijn, als gevolg van een zeer warme zomer, niet voldeed aan de zeer hoge zelfopgelegde normen. De druiven gingen in de Cascina Francia, een buitenkans dus voor de vele liefhebbers om aan een relatief mooie prijs een topwijn op de kop te tikken, een serieuze financiele aderlating voor het domein wat enkel nog meer respect afdwingt. Ik herinnerde er Roberto aan dat we een paar jaar eerder nochtans een duidelijk verschil in kwaliteit proefden tussen de foeders Monfortino en Cascina Francia. Hij glimlachte en vertelde me dat er ook een kwaliteitsverschil was tussen de Monfortino 2001 en de 2003 wat hem uiteindelijk deed beslissen…alvast een tip voor de liefhebbers van Cascina Francia, ook in 2007 zal er geen Monfortino worden gemaakt.
Ook toen het gesprek ging over het veelvuldig gebruik van concentratiemachines moest hij glimlachen. Hij vertelde me dat verkopers hem tot driemaal toe kwamen bezoeken en hem na het derde bezoek zelfs een toestel gratis wilden ter beschikking stellen. Evenwicht, traditie en respect voor de wijngaard zijn en blijven voor Roberto primordiaal. Barriques, concentratoren en andere hulpmiddelen kunnen enkel dat precaire evenwicht verstoren. “Als je topfruit hebt kun je perfect in een plastieken vat een fantastische wijn maken” dixit Roberto Conterno…
We besloten ons bezoek met het proeven van een aantal wijnen.
De barbera 2007 is zeer intens van kleur, heeft een typische barbera neus die ondanks het hoge alcoholgehalte van 15° geen impressie van alcohol nalaat maar enkel van mooi rijp rood fruit. De hoge aciditeit (bijna 7) zorgt voor evenwicht, een exceptionele wijn in een opnieuw erg warm jaar.
De Cascina Francia 2005, pas twee weken terug gebotteld en daardoor wat gesloten, gaf een eerste impressie van alcohol in de neus. Na het walsen verdween de alcohol meteen en kregen we aardbeien, ongelooflijke finesse en zeer mooie en verweven tannines.
De Cascina Francia 2004 was mineraler, zeer complex, wat meer in de stijl van 2001 en 2006, de laatste klassieke jaren
De Cascina Francia 2006 is zeer evenwichtig, meer open dan de 2005, maar dat had allicht te maken met het feit dat deze laatste pas gebotteld was. Zeer mineraal, bakken fruit maar ook leder en reeds tertiaire aroma’s. Mooi bewaarpotentieel.
En wat dan te denken van de Monfortino…2002…? Liefhebbers van Piemontese wijnen herinneren zich maar al te goed het annus horribilis 2002. Het jaar waarin alles verkeerd liep. De wijngaarden werden geteisterd door overvloedige regens wat de kwaliteit en gezondheid van de druiven sterk impacteerde. Als klap op de vuurpijl zorgden een aantal hagelstormen nét voor de oogst dat de meeste Barolomakers dat jaar geen wijn produceerden en in het beste geval het restant van hun druiven doorverkochten. Niet zo voor Roberto. Een gigantisch werk in de wijngaard en een uiterst strenge selectie van het geoogste fruit zorgde voor zeer mooie kwaliteit, zo goed zelfs dat Roberto uiteindelijk besliste geen Cascina Francia te maken maar een Monfortino en daardoor geschiedenis schreef want nog nooit eerder gebeurd. De kleur is nog iets lichter dan in andere jaren en evolueert naar kastanje, een ongelooflijk fijne en elegante neus, een degelijke aciditeit, tannines die omnipresent maar zeker niet uitdrogend en bovendien zeer mooi verweven. De Piemontese wijn anno 2002 is bij deze gekend…
Roberto Voerzio
Dat voor Roberto Voerzio het werk in de wijngaard boven al het andere primeert wisten we reeds lang. Ik was dan ook helemaal niet verrast dat hij me meteen meetroonde naar de wijngaard die aansluit bij zijn woning in La Morra. Met 8000 planten per hectare ligt de densiteit bijna dubbel zo hoog dan bij de meeste andere producenten uit de streek. Hij laat de planten niet te hoog uitgroeien om hun schaduw op de aansluitende rij te beperken. Er wordt in de winter zeer laag gesnoeid, volgens de Guyot methode, wat ervoor zorgt dat de druiventrossen maximaal 30 cm boven de grond hangen. De warme grond zorgt voor nog betere rijping. Roberto heeft ontdekt dat hoe hoger de trossen hangen hoe meer water de druiven bevatten en hoe minder concentratie. De strenge snoei zorgt bovendien voor een erg beperkt aantal trossen per plant en dat is de essentie van Voerzio’s filosofie, uiterst lage rendementen. Elk jaar zijn er twee groene oogsten. Een eerste, begin juli, zorgt ervoor dat er maximaal vijf trossen per plant overblijven. Bij de tweede groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effectieve oogst, worden de drie grootste overblijvende trossen doormidden geknipt om uit de resterende druiven een optimale concentratie te halen. Voor de 6 barolo’s, de merlot en de barbera Pozzo houdt men een 500 gram fruit per plant over wat neerkomt op 1 fles wijn voor twee planten. Voor de gewone barbera komt men aan 800 gram, voor de dolcetto aan 1500 gram.
Het gebladerte wordt haast nooit weggesnoeid. Het blad zorgt namelijk enerzijds via de fotosynthese voor energie en suikers in de druiven, anderzijds voor de nodige schaduw. Geen overbodige luxe voor de wijngaarden die zuid/zuid-oost zijn gepositioneerd. De secundaire uitlopers worden soms geknakt of geknipt om de druiven beter te ventileren na ochtenddauw of regen.
Chemische bestrijdingsmiddelen worden minimaal gebruikt. Buiten twee door de wetgeving verplichte behandelingen geen pesticides, onkruidverdelgers of chemische bemesting. De kleine druiventrossen lopen trouwens veel minder kans op ziektes. Het dubbel aantal planten zorgt uiteindelijk voor dubbel zoveel werk, de twee groene oogsten voor perfect geconcentreerd fruit. Voerzio is het levende bewijs dat obsessief werk in de wijngaarden loont.
Toen we naar zijn wijnkelder wandelden benadrukte Roberto dat enkel de klimatologische omstandigheden van jaar tot jaar verschillen en dus zorgen voor andere wijnen. Terroir en planten veranderen niet, noch het geleverde werk. De wijn wordt in de wijngaard gemaakt, niet in de kelder en als de wijn uiteindelijk niet aan de hoge eisen voldoet wordt hij gewoonweg niet op de markt gebracht.
De lange fermentatie, tot 25 dagen voor de barolo’s, gebeurt in stalen tanks met temperatuurcontrole.De temperatuur kan tot maximaal 32° oplopen vooraleer er wordt geintervenieerd. Er worden geen enzymes, tannines of externe gisten toegevoegd om het fermentatieproces zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen. Toevoeging van uiterst kleine hoeveelheden sulfiet zorgt tijdens de fermentatie voor de eliminatie van bacterien. Twee “remontages” per dag geven de wijn zuurstof en nog meer concentratie door het contact met de most. Na de malolactische fermentatie in januari gaat de wijn op barriques van Franse eik, gemaakt door Vicard, en dat in een verhouding van 1/3 nieuw en 2/3 reeds gebruikte vaten. Vanaf 2008 gebruikt Roberto ook grote eiken fusten van 55,5 hectoliter voor het ouderen van de helft van de wijn, de andere helft gaat naar reeds gebruikte barriques. Om de 6 maand gaat de barolo terug naar de stalen tanks om hem te zuiveren van onder andere sulfietgeuren en na twee jaar gaat hij op fles voor een verdere oudering van nog eens twee jaar.Bij het bottelen wordt nog een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de wijnen te stabiliseren maar het totale sulfietgehalte zit zelfs onder de zeer strenge norm van de Triple A producenten. Steeds en dus ook bij het overhevelen van wijn en bij het bottelen wordt rekening gehouden met de stand van de maan. Geen enkel detail wordt aan het toeval overgelaten. Blijkt dus dat tot mijn grote verwondering zowel in de wijngaard als in de kelder uiteindelijk zeer traditioneel wordt gewerkt. Wat uiteindelijk nog overblijft aan “modernisme” zijn de barriques. Hoe resulteert al dit geleverde werk in de wijnen ?
We proefden een aantal wijnen in verre van ideale omstandigheden. De barolo’s 2006 wachtten in stalen tanks op hun botteling, de jaargang 2007 was net overgeheveld naar stalen tanks voor een “zuurstofkuur”.
De temperatuur van de wijnen lag rond de 25 graden.
De barolo Rocche dell’Annunziata Torriglione 2006 was vrouwelijk zacht en sappig. De impressies van alcohol waren vooral te wijten aan de minder gunstige omstandigheden. Heel wat Zoet fruit en de nog ietwat agressieve maar rijpe tannines die de wijn een zeer groot bewaarpotentieel geven.
Dezelfde wijn maar jaargang 2007 geeft zeer mooie aroma’s vrij. De warme dagen en koele nachten van midden september tot de oogst zorgen voor mooie complexiteit. In vergelijking met de 2006 is hij een stuk mineraler, de tannines momenteel een pak fijner.
De Brunate 2006 is een krachtpatser met stevige tannines. Het hout is nog niet volledig verweven en duwt het fruit wat op de achtergrond. Nadien komen tabac en leder toetsen naar voren.
Voerzio maakt zes verschillende barolo’s van zijn zes wijngaarden wat hem het leven zeker niet vergemakkelijkt. Elke wijn heeft echter zijn eigenheid en zijn liefhebbers. Het zou dan ook zonde zijn ze te mixen.
We eindigden de degustatie in schoonheid met de barolo La Serra 1992. Deze nog “piepjonge” wijn was het levende bewijs dat Voerzio’s wijnen heel mooi ouderen. mooi evenwicht tussen nog frisse zuren en zoet fruit, zeer zachte en perfect verweven tannines, een mooie topwijn.
Roberto besloot met te zeggen dat er zowel tussen de traditionalisten als de modernisten goede én slechte wijnmakers zitten. Dat het uiteindelijk de wijnmaker is die het verschil maakt en dat topwijnen…in de wijngaard worden gemaakt…maar dat wisten we al. MIsschien maakte ik met Voerzio als “modernist” de verkeerde keuze…
In afwachting van de Open Flessen Dag van aanstaand weekend komen we vandaag even terug met een nieuwe winetasting. We bespreken een wel heel fantastische italiaanse wijn van het bekende domein Castello di Monsanto. Dat we allebei nogal wild zijn van deze Chianti Classico kunnen we maar moeilijk verbergen. Maar dat is niet erg, want genieten van Italiaanse wijnen blijft tenslotte geweldig.
Verder bespreken we ook nog kort welke glazen je het beste kunt gebruiken voor het drinken van italiaanse wijn. We hebben het daarbij onder andere over het materiaal, de vorm en de verschillende soorten glazen en bij welke wijn deze glazen het beste passen. Kortom, weer genoeg te leren!
