Dat Gulfi een schitterend domein is uit Sicilië wisten we al vanaf het moment dat we de eerste keer iets van dit domein degusteerden. Zowel in wit als in rood blinkt dit domein uit in finesse, elegantie, structuur,… kortom een must have !
Onlangs viel de Carjcanti enorm in de smaak bij Benjamin De Buck, sommelier van restaurant Oud Sluis in Nederland. Hij bevond deze wijn zo goed, dat hij direct 120 flessen aankocht voor in de menu. Kortom, ook daar kan u deze topwijn vinden.
Afgelopen weekend, 28-29/11/2009, verscheen er een artikel in De Standaard met als titel ‘ de 25 beste feestdranken’.
Ook hier werd de sommelier van het beste restaurant van de lage landen, gevraagd om zijn mening. U kan het al raden, als witte wijn vernoemde hij onze Carjcanti!
“4. BENJAMIN DE BUCK, SOMMELIER RESTAURANT OUD SLUIS
WIT: CARJCANTI
Azienda Agricola Gulfi Carjcanti 2006 is een blend van carricante en albanello, twee autochtone witte druiven die sinds eeuwen gecultiveerd worden op de flanken van de Iblea-berg, in de Siciliaanse provincie Ragusa. Deze wijn is nog vrij onbekend, maar wordt aanzien als een van de beste witte wijnen binnen het Etna-klimaat. Dit is een traditioneel gevinifieerde wijn, met een verdere opvoeding in eiken vaten. In Gulfi heerst respect voor terroir, en dat proef je. De kalkrijke bodem speelt een rol, net als de houtlagering, die de wijn structuur en rondeur verleent maar bijna niet aanwezig is in de neus. De afdronk heeft de levendigheid en mineraliteit van een topchablis. Voelt zich prima thuis op de feesttafel bij een stukje kreeft.
Prijs: te koop voor euro 17,99 bij A Wine Affair, Tielt/Brussel,www.awineaffair.be, info@awineaffair.be “ (bron: De Standaard )
waarvan akte!
November 30th, 2009
Voor dit boek ging journalist voor De Standaard, Filip Salmon, bij zo’n 50 topsommeliers, wijnprofessionelen en journalisten te raden naar hun favoriete wijnleveranciers. Ons landje telt immers honderden, zo niet duizenden, wijnhandels, maar wat onderscheidt de betere wijnhandel nu van de grote massa; dat is de opzet van het boek geweest. Alle 50 genomineerden kregen de kans om hun ambassadeurwijn onder de 10 €, 20 € en 30 € voor te stellen, alsook dé favoriet van het huis. Daarnaast wordt in het boek ook 50 keer het verhaal achter de wijnleverancier verteld. Kortom, interessante lectuur voor elke wijnliefhebber!
October 26th, 2009
Deze kleine maar bijzondere Azienda Agricola staat bekend om zijn perfectie. In 1985 werd het domein aangekocht door de familie Biatta, die sinds de 12de eeuw haar wortels in Brescia heeft. Deze familie werkt al vier generaties in de wijnwereld. Om optimale kwaliteit te garanderen tegen een aanvaardbare prijs heeft het domein enorm geïnvesteerd in technologie. De meeste productieprocessen, zelfs de remuage, zijn geautomatiseerd. De vader des huizes kent persoonlijk enkele van de meest vermaarde oenologen gespecialiseerd in “vini con le bollicine” (mousserende wijnen) en het is op hun advies dat dergelijke investeringen werden doorgevoerd.
Le Marchesine bestrijkt een oppervlakte van 27 hectare wijngaarden die alle in het DOC of DOCG-register vallen. De productie omvat ongeveer 220.000 flessen per jaar waarvan telkens 90.000 Franciacorta Brut en Extra Brut, 15.000 Rosé en 15.000 Satèn. Enkel in grote jaren brengt men ook millesimati op de markt (1990, ‘93, ‘95, ‘97, ‘00, ‘03, ‘04).
De Franciacorta DOCG is een wijndistrict in Lombardije dat zich deels uitstrekt over de provincies Bergamo en Brescia. Het is een herkomstbenaming voor spumante gemaakt via de méthode traditionelle (“champenoise”) van de variëteiten Chardonnay, Pinot Noir en/of Pinot bianco.
October 19th, 2009
Nu Champagne commercieel echt aan een calvarietocht bezig is - in sommige productsegmenten werd er de laatste trimesters zelfs tot 30 procent minder verkocht -, willen natuurlijk andere mousserende appellaties een deel van deze verloren koek inpalmen. Hun stimulus en groot voorbeeld is duidelijk de Spaanse cava die de voorbije 15 maanden, zeker op de Belgische markt, furore maakt.
Geen rivaal, maar alternatief
Eén van de Italiaanse schuimwijnen die enerzijds maar al te graag commercieel het cava-verhaal zou kopiëren, maar anderzijds de echte Champagne naar de kroon steken of correcter aanvullen, is de Franciacorta.
Deze Italiaanse moussewijn, in vogelvlucht zo’n 700 kilometer verwijderd van de originele Champagneregio, bezit namelijk één grote troef: in tegenstelling met veel concurrenten, worden de cuvées er ook consequent samengesteld met dezelfde basisdruiven als in Champagne. In casu: Chardonnay en Pinot Noir, waaraan soms een kleine dosis Pinot blanc wordt toegevoegd.
En uiteraard is échte Franciacorta ook steeds het eindproduct van de traditionele ‘methode champenoise’, dus het belletjesproces met de tijdvretende tweede gisting op fles. Deze twee kenmerken vormen zeker een extra bonus met het oog op de internationalisering van het product.
Maar de betere producenten uit Franciacorta, verenigd in het consortium dat ruim 98 procent van alle locale wijnmakers overkoepelt, maakt tenminste niet de strategische fout om zich als klakkeloze imitatie van authentieke Champagne te positioneren. Integendeel: ze willen doelbewust een eigen smaakbeeld promoten, vooral in de haut de gamme sfeer, en zich daarbij vooral presenteren als mousserende wijnfamilie die zich prima laat combineren bij de maaltijd.
Uitermate slim gezien, als u het mij vraagt. Maurizio Zanella, de voorzitter van het Consorzio Per la Tutela Del Franciacorta, verwoordt het zo: “We beschouwen onze mousserende wijn als een alternatief voor Champagne, eerder dan als een rivaal. We produceren hier immers een nicheproduct vergeleken met Champagne.”
Nog veel promotie nodig
Nicheproduct inderdaad, want deze deze D.O.C.G. (Denominazione di Origine Controllata e Garantita) produceert op jaarbasis gemiddeld zo’n 10 miljoen flessen en kan theoretisch een maximale output bereiken van 25 à 30 miljoen stuks. Vergeleken met de nu 32.900 hectare wingerd in Champagne en een jaarproductie die daar recent schommelt tussen de 320 à 340 miljoen flessen, is het meteen duidelijk dat van échte concurrentie geen sprake kan zijn. Daarvoor is Franciacorta een smurfje.
Maar door het microklimaat (hete dagen en koele nachten), de nabijheid van bergen en een meer, plus zijn steenrijk terroir van glaciale oorsprong, kunnen de betere Franciacorta’s vaak meer body dragen dan hun gemiddelde Champagne-collega, en meestal ook minder zuren. Veel Franciacorta smaakt ook beendroog en heeft zeker gastronomische merites.
Maar als u het mij persoonlijk vraagt, komt deze campagne perfect op tijd. Want geef toe: hoe vaak hebt u de voorbije maanden al schuimende Franciacorta in uw glas gehad? Of hoeveel maal zou u deze D.O.C.G. spontaan gekozen hebben als aperitief op restaurant, wanneer de sommelier het u niet per se aangeraden had?
Want dat is toch het kernprobleem: Franciacorta blijft, met zijn pakweg vijftig jaar moderne geschiedenis als beschermde appellatie, voorlopig vrij onbekend buiten Noord-Italië. Ook hier in België zijn het eerder de ‘fanaten’ in onze horeca die deze moussewijn pushen, om tenminste toch eens iets anders te kunnen serveren dan de obligate coupe Champagne of (goedkopere) cava.
(bron: de tijd)
September 18th, 2009
Door zijn reliëf heeft Umbrië, ondanks zijn zuidelijke ligging, een gematigd klimaat. De heuvels houden de bewolking op waardoor er meer neerslag en afkoeling is. Umbrië wordt ook “de groene long van Italië” genoemd. Het is een gebied op gemiddeld 300 tot 700 m hoogte met pieken tot 1200 à 1600 m hoogte in het zuiden (Umbrische Appennijnen en de grens met Marche).
In het microklimaat van het Trasimenomeer, met zijn zowel ‘s zomers als ‘s winters temperende invloed, startte de familie Ciufoli in 1972 met wijnbouw. Ze kwamen van de Castelli Romani regio en vestigden zich in de heuvels rond Castiglione del Lago, op een paar kilometer van de grens met Toscane. Aanvankelijk produceerden ze enkel wijn voor zichzelf en hun familie en vrienden, maar intussen waren de broers Ugo, een landbouwdeskundige, en Fabrizio, nu een gerenommeerd oenoloog in Italië, volwassen en besloten ze hun schouders voluit te zetten op het produceren en commercialiseren van kwaliteitswijnen onder de naam “Poggio Bertaio”.
De Sangiovese-druif beslaat de grootste oppervlakte aan wijngaarden. Een vlotte, fruitige, in internationale stijl gemaakte basiswijn “Stucchio”, alsook de indrukwekkende “Cimbolo” is er het resultaat. Ook zijn Merlot en Cabernet Sauvignon aangeplant waarmee ze naar het voorbeeld van Toscane, een “Super-Umbrian” op de markt brengen: “Crovello”. Van deze laatste wijn zei Robert Parker: ‘It could easily hold its own in a tasting of top class Bordeaux‘.
Naar aanleiding van het 2-jarig bestaan van Enoteca Stappato geldt er gedurende de hele maand september een 5+1 actie op alle wijnen van Poggio Bertaio
September 8th, 2009
Reeds jaren kent men in Italie’s twee absolute topappellaties, Montalcino met zijn Brunello gemaakt van Sangiovese en Piemonte met zijn Barolo gemaakt van de Nebbiolo druif, een broederstrijd tussen twee fundamentele stromingen in de wijnmakerij, namelijk het modernisme en het traditionalisme. De grote verschillen liggen hem in de vinificatietechnieken en meer bepaald in het gebruik van barrique of grote eiken foeders. Toen jonge wijnmakers als Angelo Gaja en Elio Altare de barrique introduceerden ontplofte er een splinterbom in het anders zo vredige Piemonte. Plots maakte men Barolowijnen die geen jaren moesten ouderen om op dronk te komen, wijnen met overextractie, getemde tannines en zuren, wijnen op smaak gemaakt van de Amerikaanse consument. Nieuwe hulpmiddelen als concentratiemachines deden hun intrede. Piemonte zou nooit meer hetzelfde zijn.
Voor een nieuwe update ging ik op bezoek bij twee absolute superstars, Roberto Conterno en Roberto Voerzio. De eerste het icoon van traditionalisme, de tweede een
revolutionair modernist. Naast hun voornaam hebben ze nog heel wat andere kenmerken gemeen. Beiden zijn ze geobsedeerd in het maken van de “ultieme” wijn. Beiden zijn ervan overtuigd dat een topwijn wordt gemaakt in de wijngaard en niet in de kelder. Beiden rijgen jaar na jaar de hoogst mogelijke onderscheidingen en scores aan mekaar. Beiden hebben een veel grotere vraag naar flessen dan aanbod. Beiden maken fantastische wijnen…
Roberto Conterno
Roberto Conterno is de jongste telg van het in Monforte d’Alba gelegen Azienda Giacomo Conterno. Hij zet nauwgezet de familiale traditie verder die van vader op zoon wordt doorgetrokken. De wijngaarden worden het ganse jaar door nauwgezet opgevolgd en bewerkt zodat de druiven in optimale omstandigheden kunnen rijpen en worden geoogst. Het domein beschikt over 14 hect. in de Cascina Francia wijngaard (9 hect. nebbiolo en 5 hect barbera) én 3 hect nebbiolo in de Serralunga Cerretta wijngaard. Cascina Francia werd in 1974 aangekocht. Begin jaren 70 kwam er namelijk een duidelijke tendens dat druiventelers liever zélf hun wijnen wilden maken, eerder dan hun fruit te verkopen, wat uiteindelijk voor de Conterno’s een uitstekende zet bleek te zijn. De wijngaard ligt West/Zuid-West gepositioneerd wat als ideaal kan beschouwd worden. Een optimale ventilatie zorgt er bovendien voor dat er slechts een minimale ziektebestrijding nodig is. Na de groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effektieve oogst, resten er een vijftal druiventrossen per plant wat resulteert in 1 fles wijn per plant. De 4000 planten per hectare zorgen gemiddeld voor een 30 hectoliter wijn.
Eens geoogst neemt het proces van fermentatie en maceratie voor de nebbiolo een 3 à 4 tal weken in beslag, voor de barbera tussen de twee en de drie weken. Fermentatie gebeurt enkel met autochtone gisten.Voor de Monfortino barolo is er geen temperatuurscontrole en kan de temperatuur tijdens de fermentatie oplopen tot 35 à 36 graden. Tijdens het fermentatieproces wordt een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de druiven te desinfecteren, na de malolactische volgt een tweede behandeling net zoals voor het bottelen. De wijnen worden niet gefilterd.
Na de fermentatie gaan de wijnen in grote eiken foeders van 55,5 en 106 hectoliter. De barbera blijft er 2 jaar ouderen. De “tweede” barolo wijn Cascina Francia 4 jaar en de Monfortino…7 jaar. Deze mytische Monfortino is geen cru op zich maar wordt gemaakt door een strenge selectie van fruit uit de beste percelen van de Cascina Francia wijngaard.
Bij het snoeien, het overhevelen van de wijn én het bottelen wordt er rekening gehouden met de stand van de maan, eerder gewoon uit traditie aangezien er geen écht wetenschappelijk bewijs is van impact op de kwaliteit van de wijn.
In 2003 nam Roberto de moedige beslissing geen Monfortino te maken omdat de wijn, als gevolg van een zeer warme zomer, niet voldeed aan de zeer hoge zelfopgelegde normen. De druiven gingen in de Cascina Francia, een buitenkans dus voor de vele liefhebbers om aan een relatief mooie prijs een topwijn op de kop te tikken, een serieuze financiele aderlating voor het domein wat enkel nog meer respect afdwingt. Ik herinnerde er Roberto aan dat we een paar jaar eerder nochtans een duidelijk verschil in kwaliteit proefden tussen de foeders Monfortino en Cascina Francia. Hij glimlachte en vertelde me dat er ook een kwaliteitsverschil was tussen de Monfortino 2001 en de 2003 wat hem uiteindelijk deed beslissen…alvast een tip voor de liefhebbers van Cascina Francia, ook in 2007 zal er geen Monfortino worden gemaakt.
Ook toen het gesprek ging over het veelvuldig gebruik van concentratiemachines moest hij glimlachen. Hij vertelde me dat verkopers hem tot driemaal toe kwamen bezoeken en hem na het derde bezoek zelfs een toestel gratis wilden ter beschikking stellen. Evenwicht, traditie en respect voor de wijngaard zijn en blijven voor Roberto primordiaal. Barriques, concentratoren en andere hulpmiddelen kunnen enkel dat precaire evenwicht verstoren. “Als je topfruit hebt kun je perfect in een plastieken vat een fantastische wijn maken” dixit Roberto Conterno…
We besloten ons bezoek met het proeven van een aantal wijnen.
De barbera 2007 is zeer intens van kleur, heeft een typische barbera neus die ondanks het hoge alcoholgehalte van 15° geen impressie van alcohol nalaat maar enkel van mooi rijp rood fruit. De hoge aciditeit (bijna 7) zorgt voor evenwicht, een exceptionele wijn in een opnieuw erg warm jaar.
De Cascina Francia 2005, pas twee weken terug gebotteld en daardoor wat gesloten, gaf een eerste impressie van alcohol in de neus. Na het walsen verdween de alcohol meteen en kregen we aardbeien, ongelooflijke finesse en zeer mooie en verweven tannines.
De Cascina Francia 2004 was mineraler, zeer complex, wat meer in de stijl van 2001 en 2006, de laatste klassieke jaren
De Cascina Francia 2006 is zeer evenwichtig, meer open dan de 2005, maar dat had allicht te maken met het feit dat deze laatste pas gebotteld was. Zeer mineraal, bakken fruit maar ook leder en reeds tertiaire aroma’s. Mooi bewaarpotentieel.
En wat dan te denken van de Monfortino…2002…? Liefhebbers van Piemontese wijnen herinneren zich maar al te goed het annus horribilis 2002. Het jaar waarin alles verkeerd liep. De wijngaarden werden geteisterd door overvloedige regens wat de kwaliteit en gezondheid van de druiven sterk impacteerde. Als klap op de vuurpijl zorgden een aantal hagelstormen nét voor de oogst dat de meeste Barolomakers dat jaar geen wijn produceerden en in het beste geval het restant van hun druiven doorverkochten. Niet zo voor Roberto. Een gigantisch werk in de wijngaard en een uiterst strenge selectie van het geoogste fruit zorgde voor zeer mooie kwaliteit, zo goed zelfs dat Roberto uiteindelijk besliste geen Cascina Francia te maken maar een Monfortino en daardoor geschiedenis schreef want nog nooit eerder gebeurd. De kleur is nog iets lichter dan in andere jaren en evolueert naar kastanje, een ongelooflijk fijne en elegante neus, een degelijke aciditeit, tannines die omnipresent maar zeker niet uitdrogend en bovendien zeer mooi verweven. De Piemontese wijn anno 2002 is bij deze gekend…
Roberto Voerzio
Dat voor Roberto Voerzio het werk in de wijngaard boven al het andere primeert wisten we reeds lang. Ik was dan ook helemaal niet verrast dat hij me meteen meetroonde naar de wijngaard die aansluit bij zijn woning in La Morra. Met 8000 planten per hectare ligt de densiteit bijna dubbel zo hoog dan bij de meeste andere producenten uit de streek. Hij laat de planten niet te hoog uitgroeien om hun schaduw op de aansluitende rij te beperken. Er wordt in de winter zeer laag gesnoeid, volgens de Guyot methode, wat ervoor zorgt dat de druiventrossen maximaal 30 cm boven de grond hangen. De warme grond zorgt voor nog betere rijping. Roberto heeft ontdekt dat hoe hoger de trossen hangen hoe meer water de druiven bevatten en hoe minder concentratie. De strenge snoei zorgt bovendien voor een erg beperkt aantal trossen per plant en dat is de essentie van Voerzio’s filosofie, uiterst lage rendementen. Elk jaar zijn er twee groene oogsten. Een eerste, begin juli, zorgt ervoor dat er maximaal vijf trossen per plant overblijven. Bij de tweede groene oogst, ongeveer 1 maand voor de effectieve oogst, worden de drie grootste overblijvende trossen doormidden geknipt om uit de resterende druiven een optimale concentratie te halen. Voor de 6 barolo’s, de merlot en de barbera Pozzo houdt men een 500 gram fruit per plant over wat neerkomt op 1 fles wijn voor twee planten. Voor de gewone barbera komt men aan 800 gram, voor de dolcetto aan 1500 gram.
Het gebladerte wordt haast nooit weggesnoeid. Het blad zorgt namelijk enerzijds via de fotosynthese voor energie en suikers in de druiven, anderzijds voor de nodige schaduw. Geen overbodige luxe voor de wijngaarden die zuid/zuid-oost zijn gepositioneerd. De secundaire uitlopers worden soms geknakt of geknipt om de druiven beter te ventileren na ochtenddauw of regen.
Chemische bestrijdingsmiddelen worden minimaal gebruikt. Buiten twee door de wetgeving verplichte behandelingen geen pesticides, onkruidverdelgers of chemische bemesting. De kleine druiventrossen lopen trouwens veel minder kans op ziektes. Het dubbel aantal planten zorgt uiteindelijk voor dubbel zoveel werk, de twee groene oogsten voor perfect geconcentreerd fruit. Voerzio is het levende bewijs dat obsessief werk in de wijngaarden loont.
Toen we naar zijn wijnkelder wandelden benadrukte Roberto dat enkel de klimatologische omstandigheden van jaar tot jaar verschillen en dus zorgen voor andere wijnen. Terroir en planten veranderen niet, noch het geleverde werk. De wijn wordt in de wijngaard gemaakt, niet in de kelder en als de wijn uiteindelijk niet aan de hoge eisen voldoet wordt hij gewoonweg niet op de markt gebracht.
De lange fermentatie, tot 25 dagen voor de barolo’s, gebeurt in stalen tanks met temperatuurcontrole.De temperatuur kan tot maximaal 32° oplopen vooraleer er wordt geintervenieerd. Er worden geen enzymes, tannines of externe gisten toegevoegd om het fermentatieproces zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen. Toevoeging van uiterst kleine hoeveelheden sulfiet zorgt tijdens de fermentatie voor de eliminatie van bacterien. Twee “remontages” per dag geven de wijn zuurstof en nog meer concentratie door het contact met de most. Na de malolactische fermentatie in januari gaat de wijn op barriques van Franse eik, gemaakt door Vicard, en dat in een verhouding van 1/3 nieuw en 2/3 reeds gebruikte vaten. Vanaf 2008 gebruikt Roberto ook grote eiken fusten van 55,5 hectoliter voor het ouderen van de helft van de wijn, de andere helft gaat naar reeds gebruikte barriques. Om de 6 maand gaat de barolo terug naar de stalen tanks om hem te zuiveren van onder andere sulfietgeuren en na twee jaar gaat hij op fles voor een verdere oudering van nog eens twee jaar.Bij het bottelen wordt nog een minimale hoeveelheid sulfiet toegevoegd om de wijnen te stabiliseren maar het totale sulfietgehalte zit zelfs onder de zeer strenge norm van de Triple A producenten. Steeds en dus ook bij het overhevelen van wijn en bij het bottelen wordt rekening gehouden met de stand van de maan. Geen enkel detail wordt aan het toeval overgelaten. Blijkt dus dat tot mijn grote verwondering zowel in de wijngaard als in de kelder uiteindelijk zeer traditioneel wordt gewerkt. Wat uiteindelijk nog overblijft aan “modernisme” zijn de barriques. Hoe resulteert al dit geleverde werk in de wijnen ?
We proefden een aantal wijnen in verre van ideale omstandigheden. De barolo’s 2006 wachtten in stalen tanks op hun botteling, de jaargang 2007 was net overgeheveld naar stalen tanks voor een “zuurstofkuur”.
De temperatuur van de wijnen lag rond de 25 graden.
De barolo Rocche dell’Annunziata Torriglione 2006 was vrouwelijk zacht en sappig. De impressies van alcohol waren vooral te wijten aan de minder gunstige omstandigheden. Heel wat Zoet fruit en de nog ietwat agressieve maar rijpe tannines die de wijn een zeer groot bewaarpotentieel geven.
Dezelfde wijn maar jaargang 2007 geeft zeer mooie aroma’s vrij. De warme dagen en koele nachten van midden september tot de oogst zorgen voor mooie complexiteit. In vergelijking met de 2006 is hij een stuk mineraler, de tannines momenteel een pak fijner.
De Brunate 2006 is een krachtpatser met stevige tannines. Het hout is nog niet volledig verweven en duwt het fruit wat op de achtergrond. Nadien komen tabac en leder toetsen naar voren.
Voerzio maakt zes verschillende barolo’s van zijn zes wijngaarden wat hem het leven zeker niet vergemakkelijkt. Elke wijn heeft echter zijn eigenheid en zijn liefhebbers. Het zou dan ook zonde zijn ze te mixen.
We eindigden de degustatie in schoonheid met de barolo La Serra 1992. Deze nog “piepjonge” wijn was het levende bewijs dat Voerzio’s wijnen heel mooi ouderen. mooi evenwicht tussen nog frisse zuren en zoet fruit, zeer zachte en perfect verweven tannines, een mooie topwijn.
Roberto besloot met te zeggen dat er zowel tussen de traditionalisten als de modernisten goede én slechte wijnmakers zitten. Dat het uiteindelijk de wijnmaker is die het verschil maakt en dat topwijnen…in de wijngaard worden gemaakt…maar dat wisten we al. MIsschien maakte ik met Voerzio als “modernist” de verkeerde keuze…
(bron : Patrick Berthot )
September 3rd, 2009
Eigenaar Marco Ricasoli van het domein Rocca di Montegrossi zal in het weekend van 4 en 5 september opnieuw te gast zijn in onze Enoteca. Zoals vorig jaar zal een diner plaatsvinden waarbij we o.a. de nieuwe Vigneto San Marcellino Chianti Classico 2006 in primeur zullen presenteren.
Men kan inschrijven voor dit exclusief diner op vrijdagavond 4 en zaterdagavond 5 september (slechts 14 plaatsen per avond). Prijs 85€ pp te betalen op het event.
Snel zijn is de boodschap: mail sturen naar info@stappato.be!
July 14th, 2009
Eindelijk hebben we een officieel bericht ontvangen van Bruno Giacosa over het al dan niet produceren van het oogstjaar 2006 voor wat betreft zijn Barbaresco- en Barolo-wijnen. We citeren:
“I am doing well and ours vineyards are in very good condition, we hope the summer can continue to be like now and hopefully we could make a great vintage. Coming back to your question for 2006 Barolo/Barbaresco, different journalists (American, Italian, etc..) spoke in these months about this matter, but we never launched a press release. The decision not to bottle Barolo and Barbaresco 2006 is because for us the quality of these wines is good but not good enough for the standard of the Bruno Giacosa winery. For us 2005 has been much more better compared to 2006. Next year, we release the 2007 Barbaresco in February/March.”
Dat Bruno Giacosa in 2006 een beroerte kreeg waardoor hij niet in staat was in de wijnmakerij te werken en waarvan hij ondertussen trouwens volledig hesteld is, lijkt ons niet het doorslaggevend argument geweest te zijn. Bovendien zijn de Barbera-wijnen en de Nebbiolo Valmaggiore in 2006 wel uitgebracht en waren ze van uitstekende, zelfs uitmuntende kwaliteit. Volgens oenoloog Giorgio Lavagna zou de 2006 Barbaresco/Barolo verkocht worden als sfuso of met andere woorden als niet-gebottelde wijn.
We vinden het persoonlijk een eervolle beslissing om de 2006 Barbaresco/Barolo niet te bottelen. Er zijn slechts weinig producenten die hun topwijnen niet produceren wanneer ze geconfronteerd worden met een minder oogstjaar. We denken hierbij aan de massa Super Tuscan-producenten die in 2002, een desastreus oogstjaar, toch hun vlaggenschepen geproduceerd en op de markt gebracht hebben. Jullie weten waarschijnlijk evengoed dat deze 2002’s verre van de kwaliteit benaderen van pakweg een 1999, 2001 of 2004.
M.a.w., chapeau voor Bruno Giacosa dat hij de moed toont om dit zelfs in een jaar als 2006 te doen, als hij van mening is dat het net niet goed genoeg is. Het maakt hem eigenlijk alleen nog legendarischer en het zal met andere woorden weer vechten worden wanneer de 2007 op de markt verschijnt begin volgend jaar.
July 10th, 2009
Case Basse Brunello di Montalcino Riserva DOCG 2002 & Pegasos Rosso Toscano IGT 2005
Soldera is een domein dat tot de verbeelding spreekt. De uitzonderlijke wijnen die Gianfranco Soldera op zijn minuscule domein voortbrengt, maken hem tot levende legende in Montalcino en terroir is daarbij het sleutelwoord. Case Basse bezit een idyllische leefomgeving die gecreëerd is om in een permanente staat van organisch evenwicht te werken. De wijnen worden op een zeer natuurlijke en traditionele manier gemaakt.
De rijping vindt gedurende ongebruikelijk lange tijd plaats in grote eiken vaten zonder temperatuurcontroles. Er worden noch gisten noch andere additieven toegevoegd. De interventie is zeer gering. Er wordt een back-to-basics methodologie gehuldigd met een zeer intellectuele benadering.
Het basisprincipe van Soldera is dat een grote wijn een lang leven heeft: hij moet verbeteren in de eerste twintig jaar en moet verschillende sensaties geven gedurende deze periode. Zijn wijnen zijn niet bedoeld voor de massa en zijn zo gemaakt dat ze volgens hem alleen “de juiste mensen” zullen bevallen. Volgens Gianfranco zijn er maar 50 echt grote wijnen in de wereld, en die van hem zijn daar natuurlijk bij. Ook wie de wijnen mag invoeren mag van geluk spreken. Zijn wijn is uiterst zeldzaam: er worden jaarlijks slechts 7.000 flessen Brunello gebotteld. Gianfranco Soldera kiest zijn klanten zelf en zoekt personen die op dezelfde golflengte zitten. Zo werd een levende mythe geboren.
We zijn dan ook fier dat we eerstdaags deze exclusieve topwijnen in voorverkoop kunnen aanbieden. En u krijgt als eerste de kans om in te tekenen. De prijs voor de Case Basse Brunello di Montalcino Riserva DOCG 2002 bedraagt 175,45 € incl. btw en de Pegasos Rosso Toscano IGT 2005 is te verkrijgen voor 127,05 € incl. btw. Wij zorgen voor een uitgebreide persmap die al de nodige informatie verschaft over deze legendarische wijnen.
We geloven dat deze wijnen, samen met ons huidig assortiment, ons meer en meer op de kaart plaatsen in België als referentie voor Italiaanse wijnen en hopen u hierdoor nog beter te kunnen dienen. Contacteer ons snel via dit formulier om uw wijnen (beperkt in aantal per bestelling) te reserveren.
July 3rd, 2009
Antonio Galloni, de man die voor The Wine Advocate (Robert Parker) in Italië proeft, heeft deze maand een selectie gemaakt van Italië’s 16 fijnste roséwijnen en jawel hoe kon het ook anders, de Rosato van Rocca di Montegrossi is erbij en wel op de derde plaats. Hieronder vindt u het verslag.
Rosé continues to be one of the fastest-growing categories of wine in Italy. The best wines are delicious, pair well with a variety of foods and typically offer outstanding quality for the money. Given the increasing focus on rosé, it also appears producers are putting more effort into making quality wines. It was just two years ago that I wrote my first piece on Italian rosés for this site. At the time, the state of affairs was pretty dreadful. Most wines were throwaways, and they tasted like it. Fast forward to 2009 and that is rarely the case anymore. Readers will find a wide array of terrific, high-quality rosés that capture the essence of the varietal and geographic diversity that is Italy’s strong suit. Of course, there are plenty of other wines that make for fine summertime drinking as well. A lighter-bodied red such as unoaked Chianti Classico, Barbera or Langhe Nebbbiolo - served slightly chilled - can be absolutely delicious during the warm summer months.
ROCCA DI MONTEGROSSI - ROSATO DI TOSCANA 2008 - 89p
Rocca di Montegrossi’s 2008 Rosato is simply beautiful. This rich, full-bodied wine shows off well-articulated aromatics that meld into a rich core of ripe fruit. The finish is long and pure. Generally I prefer rosé upon release, but this wine has enough stuffing to drink beautifully for at least another year. Anticipated maturity: 2009-2011.
(source: www.erobertparker.com, by Antonio Galloni)
July 1st, 2009
Next Posts
Previous Posts
