Spumante is de algemene verzamelnaam voor alles wat mousserend is in Italië of het nu Franciacorta, Prosecco, Trento brut of andere schuimwijn betreft. Prijzen kunnen bijgevolg enorm variëren, want al wat bubbels heeft, valt onder deze noemer.

Prosecco daarentegen, althans Prosecco DOC, is een beschermde herkomstbenaming, genoemd naar de gelijknamige druif. Prosecco DOC mag enkel in de Veneto-regio - rechterkant van het Garda-meer - geproduceerd worden in de dorpjes Conegliano en Valdobbiadene. Hier komt de echte Prosecco vandaan. Er is echter ook veel Prosecco op de markt als IGT, Indicazione Geografica Tipica, zeg maar streekwijn, maar deze is vaak van mindere kwaliteit.

Prosecco DOC varieert in prijs van 7-8 euro tot 15 eur en meer. De klassieke Prosecco is gemaakt volgens “méthode Charmat” zonder hergisting op fles. Hier hebt u voor een 10 à 12 euro de top in huis. Prosecco DOC is over het algemeen een frisse, fruitige schuimwijn, ideaal voor recepties en tuinfeesten of gewoon voor tijdens een zomerse dag op een terrasje. Meer info over prosecco vindt u op de blog in het tweede filmpje van Online Tastings.

Er bestaat ook Prosecco volgens “méthode traditionelle” maar deze is over het algemeen erg prijzig. Meestal is men beter af met een Franciacorta uit Lombardia. Franciacorta staat immers gekend als de Champagne-streek van Italië en wordt gemaakt volgens de klassieke methode en met dezelfde cépages. Men kan er vaak schitterende ontdekkingen doen.

Het gebruik om een goed-verkopende-naam van je buren te lenen, is niet meer dan menselijk. Wie koopt nu wijn uit Lussac als er geen St-Emilion achter staat? En wat zou Gevrey zijn zonder de toevoeging Chambertin? Vandaar dat wijnboeren uit heel andere delen van Toscane ook beweerden Chianti te maken. En aangezien die praktijk al eeuwenoud was tegen de tijd dat er zoiets als officiële naamgeving kwam, moesten de lieden uit het kerngebied toezien hoe anderen er met hun naam vandoor gingen.

In 1927 bakenden ook deze ‘andere’ Chiantimakers hun grenzen af en richtten een consortium op met als symbool de putto of het Cherubijntje, het dikke engeltje zonder vleugels. Hun gebied werd onderverdeeld in zeven zones: Colli Aretini, Colli Florentini, Colli Senesi, Colline Pisane, Montalbano, Montespertoli en Rufina; allemaal met Chianti voorop. Dat werd bij ministerieel decreet in 1932 en opnieuw bij toekennen van DOC in 1967 en DOCG in 1984 bekrachtigd. Helaas hield dat in dat de soms wat soepele normen voor de niet-Classico Chianti ook voor de Classico golden. Daar kwam pas onlangs, in 1996, een eind aan met de toekenning van een aparte DOCG aan Chianti Classico.

Met andere woorden, de gallo nero of het zwarte haantje is enkel van toepassing op de Chianti Classico, het centrale gebied van de Chianti. Als wijnproducent ben je trouwens niet verplicht het label op de fles te gebruiken, hoewel de meeste wijnboeren dit wel bewust doen.